Από την προσφυγιά στη δημιουργία – μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια, χαμόγελο και αγάπη για τον άνθρωπο
Της Κούλας Γενάρη
Ο αγαπητός “Γενάρης της Λάρνακας”, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, δίπλα στους ανθρώπους και στους στρατιώτες που εξυπηρετούσε με αγάπη και ανθρωπιά.
Ο Γιώργος Γενάρης γεννήθηκε στην Επτακώμη το 1949 και παντρεύτηκε τη Σωτήρα στο γειτονικό Τρίκωμο. Μαραγκός στο επάγγελμα, έκτισε το σπιτικό του το 1972 και έκανε όνειρα, όπως κάθε νέος.
Όμως, το καλοκαίρι του 1974, η τουρκική εισβολή ανέτρεψε τα πάντα. Ο Γιώργος φόρεσε τη στολή του στρατιώτη και ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα της πατρίδας, χωρίς να φαντάζεται πως θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπε το χωριό του.
Μετά τον ξεριζωμό, βρέθηκε με την οικογένειά του στα αντίσκηνα του Λευκαρίτη. Στις ουρές για φαγητό, με λίγα ρούχα και απέραντη πίκρα. Μα μέσα του υπήρχε πείσμα, αξιοπρέπεια και δύναμη.
«Θα φτιάξω γλυκά. Θα φτιάξω σάντουιτς. Θα ζήσω!»
Με αυτά τα λόγια, ο Γιώργος αποφάσισε να ξεκινήσει ξανά. Με λίγα χρήματα που είχαν κρυμμένα τα πεθερικά του στo Τρίκωμο – και τα έστειλαν στις ελεύθερες περιοχές μέσω συγγενών – αγόρασε υλικά και ξεκίνησε να φτιάχνει γλυκά.
Λίγο αργότερα πρόσθεσε και σάντουιτς, μια τέχνη που γνώριζε καλά από το κιλικείο του πυροβολικού στο Τρίκωμο.
Αγόρασε ένα μικρό αυτοκίνητο για τη μεταφορά και άρχισε να γυρίζει στρατόπεδα και φυλάκια, προσφέροντας καθημερινά στους στρατιώτες σάντουιτς και ένα μικρό γάλα «Χαραλαμπίδη» μισού λίτρου — με γεύση τριαντάφυλλο ή μπανάνα!
Ήταν μια δική του, καινοτόμα «πατέντα» που τον ξεχώριζε από κάθε άλλον πλανόδιο της εποχής.
Ο άνθρωπος πίσω από το σάντουιτς
Δεν ήταν απλώς πωλητής. Ήταν φίλος, αδελφός και στήριγμα για πολλούς.
Αν κάποιο στρατιωτάκι δεν είχε χρήματα, το κερνούσε με χαρά. Αν δεν υπήρχε μεταφορικό μέσο, τους πήγαινε ο ίδιος σπίτι.
Για όλους είχε μια καλή κουβέντα και μια πράξη καλοσύνης. Αυτή η στάση ζωής τού χάρισε την εκτίμηση και την αγάπη ολόκληρης της Λάρνακας.
Από τα αντίσκηνα στο Τσιακκιλερό
Μετά από τρία δύσκολα χρόνια ζωής στα αντίσκηνα, η οικογένεια μετακόμισε στον καταυλισμό του Τσιακκιλερού.
Στο μικρό σπίτι με αριθμό 303 – δύο δωμάτια κι ένα κουζινάκι – βρήκαν ξανά λίγη ασφάλεια.
Το ένα δωμάτιο έγινε το εργαστήρι του και το άλλο φιλοξενούσε πέντε ψυχές. «Μόνο προσωρινά», πίστευαν τότε. Μα το προσωρινό έγινε μόνιμο.
Ο Γενάρης, όμως, δεν το έβαλε κάτω. Συνέχισε με ζήλο, μεράκι και αγάπη να εργάζεται και να υπηρετεί το επάγγελμά του με σεβασμό και ήθος.
Μια ζωή τιμιότητας και ανθρωπιάς
Ο Γιώργος Γενάρης δεν ήταν απλώς ο πρώτος σαντουιτζιής της Λάρνακας. Ήταν ένα παράδειγμα ανθρώπου που μέσα από τον πόνο, τη φτώχεια και τον ξεριζωμό κατάφερε να σταθεί όρθιος, να δημιουργήσει και να προσφέρει.
Η ιστορία του είναι ιστορία δύναμης και αξιοπρέπειας.
Ένας άνθρωπος που έφτιαχνε σάντουιτς… αλλά πάνω απ’ όλα έφτιαχνε καρδιές.
Μνήμη και Τιμή
Ο Γιώργος Γενάρης, ο πρώτος σαντουιτζιής της Λάρνακας, έγραψε τη δική του ιστορία. Μια ιστορία που δεν μιλά απλώς για επάγγελμα, αλλά για ψυχή, προσφορά και ήθος. Ο “Γενάρης μας”, όπως τον θυμούνται όλοι, θα μείνει παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.
