Γράφει ο Χρυσοβαλάντης Λουκά
Το 1992, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Κάθε χρόνο η μέρα αυτή δίνει ακόμα μια ευκαιρία στην κοινωνία να εστιάσει την προσοχή της στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία, βελτιώνοντας έτσι την ποιότητα ζωής τους και υλοποιώντας μεταρρυθμίσεις που θα αναπτύξουν νέες προοπτικές για την κοινωνική τους ενσωμάτωση.
Στην Κύπρο του σήμερα δυστυχώς τα άτομα με Αναπηρία βρίσκονται στην τελευταία βαθμίδα της κοινωνικής ζωής αυξάνοντας τις πιθανότητες περιθωριοποίησης τους. Στην συνείδηση της Κυπριακή Κοινωνίας είναι εντεταλμένο το μοτίβο ότι Αναπηρία ισούται με αδυναμία και αυτό είναι εκ διαμέτρου αντίθετο από την πραγματικότητα.
Η Αναπηρία δημιουργεί ανθρώπους με εν συναίσθηση που αντιλαμβάνονται με σαφήνεια τις δυσκολίες των συνανθρώπων τους . Οικοδομάει άτομα τα οποία είναι ανθεκτικά στις δυσκολίες της ζωής με άλλα λόγια πραγματικούς μαχητές. Η συμφιλίωση του ανθρώπου με οτιδήποτε τον ταλαιπωρεί ειδικά σε θέματα υγείας σφυρηλατεί ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να διαπρέψουν στην ζωή τους.
Η νοοτροπία ότι η Αναπηρία είναι ένας σταυρός που εξοστρακίζει τον άνθρωπο από το να πετύχει τους στόχους του είναι εντελώς λανθασμένη. Ο άνθρωπος με Αναπηρία μαθαίνει να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία και νηφαλιότητα τις δυσκολίες της ζωής εφόσον η Αναπηρία είναι μια προπαίδεια για το τι θα αντιμετωπίσει μετέπειτα στην ζωή του.
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ατόμου αυτού είναι η οικογένεια του. Εάν ένα άτομο με Αναπηρία ζει σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον θα είναι πάντα υποβασταζόμενο από την οικογενειακή θαλπωρή. Εάν όμως αφεθεί ελεύθερο στην κοινωνία να αναπτύξει μόνος του τις δυνατότητες του…πάντοτε όμως με την σωστή υποστήριξη από τους γύρω του…μπορεί να πετύχει τα πάντα.
Η Αναπηρία δεν είναι όπως θεωρείται ευρέως ειδικά στην Κύπρο ένας οπισθοδρομικός παράγοντάς στην εξέλιξη του ανθρώπου αυτού. Η καλλιέργεια, η συμφιλίωση και η σωστή εκπαίδευση τόσο από την οικογένεια όσο και από το εκπαιδευτικό σύστημα θα του παράσχει τα εχέγγυα ώστε η αναπηρία του να μην αποτελέσει εμπόδιο στην ζωή του.
Πρώτα εμείς ως οικογένεια πρέπει να τους αποδεχτούμε…και εμείς ως κοινωνία να τους ενθαρρύνουμε….
Ας τους δώσουμε λοιπόν μια ευκαιρία να αποδείξουν την αξία τους….
Ας επικεντρώσουμε τις προσπάθειες μας για καλύτερη διαχείριση των ατόμων με αναπηρία ώστε να καταφέρουμε ως ένα βαθμό να την μετατρέψουμε από αδυναμία… σε ευκαιρία…
