Μαρτυρία μητέρας για τον παιδικό καρκίνο: «Είδα την κόρη μου να αλλάζει..»
Ο Σεπτέμβριος ντύνεται στα χρώματα του χρυσού για έναν πολύ σημαντικό λόγο, για να φωτίσει τον αγώνα των παιδιών που νοσούν από καρκίνο και να αναδείξει τις ανάγκες των ίδιων αλλά και των οικογενειών τους.
Ο «Χρυσός Σεπτέμβρης» είναι ο μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον παιδικό καρκίνο. Ένας μήνας που υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια και μια μεγάλη μάχη.
Μια τέτοια μάχη έζησε και συνεχίζει να ζει μια οικογένεια στην Κύπρο, όταν η 6χρονη κόρη της διαγνώστηκε με καρκίνο.
Η μητέρα της μοιράστηκε τη δική τους ιστορία, περιγράφοντας στο SigmaLive τη στιγμή που όλα άλλαξαν, τη δύσκολη περίοδο των θεραπειών, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς ενός παιδιού που νοσεί.
«Ο νους μας δεν πήγε στον καρκίνο»
Όπως ανέφερε η μητέρα, η ασθένεια εντοπίστηκε μετά από μια μαγνητική εξέταση. Μέχρι τότε, όπως εξηγεί, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε.
«Ο νους μας δεν πήγε στον καρκίνο και απλά μέσα σε μία στιγμή άλλαξε η ζωή μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Το κοριτσάκι υποβλήθηκε σε εννέα κύκλους χημειοθεραπείας, σε διάστημα περίπου οκτώ μηνών, ενώ ακολούθησε και ακτινοθεραπεία. Πρόκειται, όπως εξήγησε η μητέρα, για ένα είδος σαρκώματος.
Σε άλλες περιπτώσεις, ανάλογα με τη μορφή και την πορεία της νόσου, μπορεί να χρειαστεί και χειρουργική επέμβαση. Στην περίπτωση της 6χρονης, ωστόσο, δεν χρειάστηκε χειρουργείο και έγινε ακτινοθεραπεία στο Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου.
Με την ολοκλήρωση των εννέα κύκλων χημειοθεραπείας, η θεραπεία δεν σταματά. Ακολουθεί η περίοδος συντήρησης, η οποία, όπως εξήγησε η μητέρα, διαρκεί περίπου δύο χρόνια και περιλαμβάνει καθημερινή λήψη χημειοθεραπείας στο σπίτι.
Το κοριτσάκι βρίσκεται σήμερα σε αυτή τη φάση της θεραπείας.
«Ήταν πολύ δυνατή»
Μιλώντας για την ίδια την 6χρονη, η μητέρα της περιέγραψε ένα παιδί που αντιμετώπισε τη δύσκολη αυτή περιπέτεια με μεγάλη δύναμη.
«Το ίδιο το μωρό, λόγω της ηλικίας της και επειδή ήξερε τα πάντα, δεν ήξερε τους κινδύνους. Άρα το αντιμετώπισε πολύ καλά. Ναι, δεν περάσαμε εύκολα, αλλά ήταν πολύ δυνατή», ανέφερε.
Η μητέρα θέλησε, παράλληλα, να υπογραμμίσει πως ο καρκίνος δεν είναι μια ασθένεια που τελειώνει απλώς με το τέλος των χημειοθεραπειών.
«Ο καρκίνος δεν είναι μια ίωση που παίρνεις την αντιβίωσή σου και περνά. Θέλει χρόνο για να περάσει. Δεν είναι απλά οι οκτώ μήνες», σημείωσε.
«Δεν είναι όλες οι μέρες εύκολες»
Η καθημερινότητα μιας οικογένειας που περνά μια τέτοια δοκιμασία δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν δύσκολες ημέρες, αλλά υπάρχουν και ημέρες που δίνουν δύναμη και ελπίδα.
«Δεν είναι όλες οι μέρες εύκολες, δεν είναι όλες οι μέρες δύσκολες. Απλά το ότι υπάρχουν δύσκολες μέρες, αλλά υπάρχουν και καλές μέρες. Μακάρι να είναι όλα περαστικά», ανέφερε.
Όπως είπε, οι γιατροί τής έδιναν δύναμη και κουράγιο, επισημαίνοντας ότι η θνησιμότητα είναι μικρή.
Η στήριξη από τους γιατρούς και τον ψυχολόγο
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο προσωπικό του παιδοογκολογικού τμήματος, εκφράζοντας την απόλυτη εμπιστοσύνη της στους γιατρούς.
«Οι γιατροί ήταν εξαιρετικοί. Στο παιδοογκολογικό, βλέποντας πώς λειτουργούν και τις γνώσεις τους, καθώς συνεργάζονται με νοσοκομείο στο εξωτερικό, εμείς τους έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη», ανέφερε.
Σημαντική, όπως είπε, ήταν και η ψυχολογική στήριξη που έλαβαν τόσο τα παιδιά όσο και οι γονείς.
«Μας βοήθησαν και στο κομμάτι της ψυχολογίας. Υπάρχει ψυχολόγος στον θάλαμο για τα μωρά και τους γονείς», σημείωσε.
Παρά τις δύσκολες συνθήκες, η μικρή συνέχισε κανονικά τα μαθήματά της, ακόμη και μέσα από το νοσοκομείο.
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς
Πέρα από την ίδια την ασθένεια, η μητέρα ανέδειξε και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό ζήτημα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γονείς στην καθημερινότητά τους.
Όπως τόνισε, χρειάζεται μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση και από την πλευρά των εργοδοτών, ιδιαίτερα όταν οι γονείς επιστρέφουν στην εργασία τους μετά από μια τόσο δύσκολη περίοδο.
«Πρέπει και οι εργοδότες, με την επιστροφή των γονιών, να είναι λίγο ευαισθητοποιημένοι», ανέφερε, εξηγώντας ότι δεν είναι εύκολο για έναν γονιό να επιστρέψει στην κανονικότητα ενώ παράλληλα είναι πιεσμένος και συνεχίζει να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Για τη μητέρα, η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η αίσθηση ότι δεν μπορούσε να πάρει από το παιδί της τον πόνο ή να το προστατεύσει από όσα περνούσε.
«Δεν μπορούσα να βοηθήσω την κόρη μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να την κάνω να περνά καλά», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως εξήγησε, σε μια τέτοια κατάσταση ο γονιός δεν θα πρέπει να έχει επιπλέον βάρη και προβλήματα.
«Δεν πρέπει να έχει άτομα που να σε δυσκολεύουν. Δεν πρέπει ο γονιός να έχει άλλη έννοια», σημείωσε.
Η ανάγκη στήριξης όταν η θεραπεία γίνεται στο εξωτερικό
Η μητέρα αναφέρθηκε και στις οικογένειες που αναγκάζονται να ταξιδέψουν στο εξωτερικό για τη θεραπεία του παιδιού τους.
Όπως ανέφερε, το κράτος καλύπτει τη νοσηλεία, ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια, η οικογένεια καλείται να αντιμετωπίσει σημαντικά έξοδα που προκύπτουν από την παραμονή της στο εξωτερικό.
«Η οικογένεια φεύγει με δικά της έξοδα και το κράτος θα έρθει χρόνια μετά να σου δώσει ένα μέρος, μήνες ή και χρόνια μετά», ανέφερε.
«Αφήνεις τη ζωή σου πίσω και χρειάζεσαι στήριξη. Θα σου καλύψει ένα ποσό, αλλά δεν θα σου το καλύψει όλο και όχι έγκαιρα», πρόσθεσε, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν προτιμότερο η οικονομική στήριξη να δίνεται στην οικογένεια πριν από την αναχώρησή της.
«Ο καρκίνος είναι μέσα στη ζωή μας»
Κλείνοντας, η μητέρα έστειλε το δικό της μήνυμα για την ανάγκη να μιλάμε ανοιχτά στα παιδιά για τον καρκίνο και να μην αντιμετωπίζουμε τη λέξη ως κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.
Ο καρκίνος, όπως είπε, «είναι μέσα στη ζωή μας» και είναι σημαντικό να μιλάμε στα παιδιά μας.
Η ίδια, μέσα από αυτή την περιπέτεια, είδε την κόρη της να αλλάζει. Ένα παιδί μόλις έξι ετών που, παρά τις δύσκολες εμπειρίες, φαίνεται να έχει αποκτήσει μια διαφορετική ωριμότητα.
«Βλέπω πολύ διαφορετικά το ύφος στο πρόσωπό της, πιο ώριμη», ανέφερε.
