Home ΛΑΡΝΑΚΑ Κυριακή Φρίξου: Η αποδοχή δεν πρέπει να περιορίζεται στα λόγια – Χρειάζεται να φαίνεται στην καθημερινότητα
Κυριακή Φρίξου: Η αποδοχή δεν πρέπει να περιορίζεται στα λόγια – Χρειάζεται να φαίνεται στην καθημερινότητα

Κυριακή Φρίξου: Η αποδοχή δεν πρέπει να περιορίζεται στα λόγια – Χρειάζεται να φαίνεται στην καθημερινότητα

Σύνεντευξη παραχώρησε στο Larnakaonline η Κυριακή Φρίξου μιλώντας μας- μεταξύ άλλων – για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια οικογένεια με ένα παιδί ΑμεΑ καθώς και τον τρόπο που η πολιτεία και η κοινωνία το αντιμετωπίζει. Παράλληλα, μας μίλησε για τα δύο παραμύθια που έχει γράψει καθώς και για το πως κατόρθωσε να μετατρέψει το προσωπικό της βίωμα σε τέχνη.

1/ Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζει μια οικογένεια με ένα παιδί ΑμεΑ;

Μια οικογένεια με ένα παιδί με αναπηρία αντιμετωπίζει καθημερινά πολλές προκλήσεις, άλλες ορατές και άλλες που δεν φαίνονται ποτέ προς τα έξω. Υπάρχουν οι θεραπείες, οι επισκέψεις σε ειδικούς, οι αγωνίες για το μέλλον, οι δυσκολίες στην εκπαίδευση, αλλά και ο συνεχής αγώνας για να εξασφαλίσεις στο παιδί σου όσα δικαιούται. Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, είναι να πρέπει συνεχώς να εξηγείς, να διεκδικείς και να αποδεικνύεις ότι το παιδί σου αξίζει ίσες ευκαιρίες, σεβασμό και αποδοχή.

2/ Πόσο σας επηρέασε στην καθημερινότητά σας;

Η καθημερινότητά μου άλλαξε ολοκληρωτικά. Έμαθα να οργανώνω τη ζωή μου γύρω από τις ανάγκες του παιδιού μου, να προγραμματίζω, να προσαρμόζομαι και να βρίσκω δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες ημέρες. Υπάρχουν στιγμές εξάντλησης, φόβου και αγωνίας, αλλά υπάρχουν και μικρές νίκες που για εμάς έχουν τεράστια αξία. Έμαθα να χαίρομαι πράγματα που κάποτε ίσως θεωρούσα αυτονόητα.

3/ Πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία καθώς και η Πολιτεία ένα παιδί ΑμεΑ;

Πιστεύω ότι έχουν γίνει βήματα προόδου, όμως έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Η αποδοχή δεν πρέπει να περιορίζεται στα λόγια ή σε κάποιες παγκόσμιες ημέρες ευαισθητοποίησης. Χρειάζεται να φαίνεται στην καθημερινότητα, στα σχολεία, στις υπηρεσίες και στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε. Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει ουσιαστική στήριξη και ίσες ευκαιρίες, ενώ η κοινωνία χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση, ενσυναίσθηση και λιγότερη κριτική. Τα παιδιά δεν χρειάζονται οίκτο. Χρειάζονται ευκαιρίες.

4/ Πώς καταφέρατε να μετατρέψετε το προσωπικό σας βίωμα σε έμπνευση προκειμένου να γράψετε δύο παραμύθια;

Η συγγραφή ξεκίνησε μέσα από την προσωπική μου διαδρομή και την ανάγκη μου να επικοινωνήσω όσα πολλές φορές είναι δύσκολο να εξηγήσεις με απλά λόγια. Το πρώτο μου παραμύθι, «Μια Μπλε Πεταλούδα που ονομάζεται Υδροκεφαλία», γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσω στα παιδιά για την αναπηρία με έναν τρυφερό και κατανοητό τρόπο. Στη συνέχεια ήρθε «Ο Βυθός των Λέξεων με την Υδροκεφαλία», ένα ταξίδι στον εγκέφαλο μέσα από τη φαντασία, τις λέξεις και τις διαφορετικές μας δυνάμεις. Δεν ήθελα απλώς να γράψω δύο παραμύθια. Ήθελα να δημιουργήσω ιστορίες που θα βοηθήσουν ένα παιδί να νιώσει ότι δεν είναι μόνο του και ένα άλλο να μάθει να αποδέχεται τη διαφορετικότητα.

5/ Είναι η λογοτεχνία και η τέχνη εν γένει ψυχικά θεραπευτική;

Πιστεύω πως ναι. Η τέχνη μπορεί να γίνει ένας τρόπος έκφρασης, ανακούφισης και επικοινωνίας. Μέσα από ένα βιβλίο, μια ζωγραφιά ή μια ιστορία μπορούμε να εκφράσουμε συναισθήματα που δυσκολευόμαστε να πούμε με λόγια. Δεν αντικαθιστά την ψυχολογική ή θεραπευτική υποστήριξη, αλλά μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και να ανοίξει δρόμους για συζήτηση, κατανόηση και αποδοχή. Για μένα, η συγγραφή είναι ένας τρόπος να μετατρέπω όσα βιώνω σε κάτι που μπορεί να αγγίξει και άλλους ανθρώπους.

Send this to a friend