Μετωπική σύγκρουση οδηγού με άλογο στις Κυβίδες- Στα δικαστήρια για 15 χρόνια
Ένα ασυνήθιστο τροχαίο με πρωταγωνιστή ένα άλογο, που εμφανίστηκε νύχτα σε επαρχιακό δρόμο της Λεμεσού και κατέληξε να εισβάλει μέσα σε αυτοκίνητο μετά από σφοδρή σύγκρουση, απασχόλησε το Εφετείο, το οποίο επικύρωσε επί της ουσίας την πρωτόδικη κρίση ότι ο νεαρός οδηγός δεν έφερε ευθύνη για το ατύχημα.
Η υπόθεση ανάγεται στη νύχτα της 24ης Ιανουαρίου 2011. Ο τότε 17χρονος ενάγων επέβαινε ως συνοδηγός σε όχημα που οδηγούσε φίλος και γείτονάς του, στον δρόμο Πλατρών προς Ερήμη. Κοντά στις Κυβίδες, μετά από στροφή, οι δύο νεαροί βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα άλογο που κάλπαζε στο οδόστρωμα. Το ζώο, σύμφωνα με τα δικαστικά ευρήματα, κινείτο αρχικά στη μέση του δρόμου και στη συνέχεια μπήκε στη λωρίδα κυκλοφορίας του αυτοκινήτου. Ακολούθησε μετωπική και βίαιη σύγκρουση.
Η εικόνα που περιγράφεται στην απόφαση είναι δραματική. Το άλογο έσπασε τον ανεμοθώρακα στη θέση του συνοδηγού και εισήλθε στο εσωτερικό του οχήματος. Ο ανήλικος επιβάτης τραυματίστηκε στο πρόσωπο και στο στόμα, υπέστη βλάβες σε δύο δόντια και χρειάστηκε νοσηλεία τριών ημερών. Το αυτοκίνητο, μετά την πρόσκρουση, σύρθηκε και ακινητοποιήθηκε περίπου 30 μέτρα πιο κάτω.
Το Εφετείο στάθηκε ιδιαίτερα στις συνθήκες κάτω από τις οποίες εμφανίστηκε το ζώο. Ήταν βράδυ, υπήρχε ελαφρά βροχόπτωση και ο δρόμος ήταν βρεγμένος. Παράλληλα, έγινε δεκτό ότι το άλογο εμφανίστηκε ξαφνικά σε απόσταση περίπου 20 μέτρων μπροστά από το όχημα, καλπάζοντας κατά μέτωπο προς αυτό.
Οι δικαστές έκριναν ότι η παρουσία αλόγου σε τέτοιο δρόμο και υπό αυτές τις συνθήκες δεν αποτελούσε προβλέψιμο κίνδυνο για έναν μέσο συνετό οδηγό. Όπως επισημαίνεται, κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ανέμενε να συναντήσει άλογο να καλπάζει στη λωρίδα πορείας του σε επαρχιακή οδική αρτηρία τη νύχτα.
Καθοριστικής σημασίας θεωρήθηκε επίσης η «αγωνία της στιγμής» στην οποία βρέθηκε ο οδηγός. Μόλις αντίκρισε το άλογο, είχε ελάχιστο χρόνο αντίδρασης. Ο νεαρός έστριψε το τιμόνι δεξιά για να αποφύγει τη σύγκρουση, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ενέργειές του δεν μπορούν να εξετάζονται «μικροσκοπικά», αλλά υπό το πρίσμα της αιφνίδιας και πιεστικής απειλής που αντιμετώπιζε.
Απορρίφθηκε έτσι ο ισχυρισμός του τραυματισμένου επιβάτη ότι ο οδηγός ήταν αμελής ή ότι η σύγκρουση μπορούσε να αποφευχθεί αν φρέναρε εγκαίρως. Το Εφετείο έκρινε ότι τέτοιες εκτιμήσεις παρέμεναν θεωρητικές και δεν αποδείχθηκε πως, στις πραγματικές συνθήκες του δρόμου και με ένα άλογο να ορμά κατά πάνω τους, υπήρχε ασφαλής εναλλακτική αντίδραση.
Ξεχωριστό κεφάλαιο της υπόθεσης αποτέλεσε η προσπάθεια να αποδοθεί ευθύνη σε τρίτο πρόσωπο, το οποίο φερόταν να είχε άλογο σε μάντρα σε απόσταση 1,5 έως 2 χιλιομέτρων από το σημείο του δυστυχήματος. Το πρόσωπο αυτό αρνήθηκε ότι το νεκρό ζώο ήταν δικό του. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει πως δεν αποδείχθηκε ιδιοκτησία του συγκεκριμένου αλόγου, κρίση που το Εφετείο διατήρησε.
Ωστόσο, το Εφετείο παρενέβη στο θέμα των εξόδων. Έκρινε ότι λανθασμένα είχαν επιδικαστεί στον ενάγοντα τα έξοδα της διαδικασίας τριτοδιαδίκου και αποφάσισε πως αυτά πρέπει να καταβληθούν από τους εναγόμενους οδηγό και ιδιοκτήτρια του οχήματος προς τον τρίτο διάδικο.
Η ουσία της υπόθεσης, πάντως, έμεινε αμετάβλητη: το τροχαίο θεωρήθηκε αποτέλεσμα ενός απρόοπτου και εξαιρετικά ασυνήθιστου περιστατικού, με το άλογο να αναδεικνύεται στον καθοριστικό και απρόβλεπτο παράγοντα της σύγκρουσης. Για το Δικαστήριο, δεν ήταν η οδήγηση που προκάλεσε το δυστύχημα, αλλά η ξαφνική έφοδος του ζώου μέσα στο σκοτάδι.
Πηγή: Sigmalive
