Επικυρώθηκε η καταδίκη γιατρού για αποτυχημένη επέμβαση σε ασθενή στη Λευκωσία
Το Εφετείο απέρριψε στο σύνολό της την έφεση ιατρού, ο οποίος επιδίωκε την ανατροπή πρωτόδικης απόφασης που τον έκρινε υπεύθυνο για ιατρική αμέλεια κατά τη διενέργεια ενδοσκοπικής δισκεκτομής σε ασθενή, στις 28 Νοεμβρίου 2007.
Η υπόθεση αφορά σοβαρή επιδείνωση της υγείας της ασθενούς μετά την πρώτη επέμβαση, η οποία οδήγησε την ίδια ημέρα σε δεύτερη, ανοικτή πεταλεκτομή, προκειμένου να αποτραπεί μη αναστρέψιμη πάρεση.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η δεύτερη επέμβαση ήταν αναγκαία και έπρεπε να γίνει άμεσα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίσιμη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί μετά την πρώτη χειρουργική πράξη. Για τη δεύτερη αυτή επέμβαση δεν αποδόθηκε ευθύνη στον ιατρό. Η ευθύνη του εστιάστηκε αποκλειστικά στην αρχική ενδοσκοπική δισκεκτομή, η οποία κρίθηκε τόσο αχρείαστη όσο και πλημμελώς εκτελεσθείσα.
Κατά το πρωτόδικο εύρημα, ο ιατρός, κατά τη διάρκεια της πρώτης επέμβασης, τραυμάτισε τον μηνιγγικό σάκο και τις νευρικές ρίζες που περιέχονται σε αυτόν, με αποτέλεσμα η ασθενής να υποστεί πάρεση των κάτω άκρων. Ο εφεσείων υποστήριξε ότι επρόκειτο για επιπλοκή χωρίς υπαιτιότητα, αποδίδοντας μέρος της μετεγχειρητικής επιδείνωσης και σε αρρύθμιστο διαβήτη της ασθενούς. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν υιοθέτησε τη θέση αυτή.
Κρίσιμο στοιχείο αποτέλεσε η ιατρική μαρτυρία δύο ειδικών ιατρών, την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχθηκε ως αξιόπιστη. Αντιθέτως, απέρριψε τη μαρτυρία του ίδιου του εφεσείοντος και του ακτινολόγου που εκείνος κάλεσε. Το Εφετείο υπενθύμισε τη διαχρονική αρχή ότι δεν παρεμβαίνει εύκολα σε ευρήματα αξιοπιστίας, εκτός εάν αυτά είναι προδήλως αυθαίρετα ή παράλογα, παραπέμποντας ενδεικτικά στις αποφάσεις Σολωμού ν. Vineyard View Tourist Enterprises Ltd και Baloise Insur. Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά..
Το Εφετείο έκρινε ότι το πρωτόδικο εύρημα περί τραυματισμού του μηνιγγικού σάκου δεν ήταν αυθαίρετο ούτε αντιφατικό προς τη συνολική μαρτυρία. Αν και οι ακτινολόγοι που κατέθεσαν δεν παρείχαν σαφή και αποφασιστική καθοδήγηση στο συγκεκριμένο ζήτημα, η μαρτυρία τους δεν αναιρούσε τα συμπεράσματα των δύο ειδικών ιατρών στα οποία στηρίχθηκε η κρίση περί αμέλειας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στο ζήτημα της αναγκαιότητας της ίδιας της ενδοσκοπικής δισκεκτομής. Η ασθενής είχε υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία ήδη από το 2006 και είχε λάβει σύσταση για συντηρητική αγωγή. Οι ειδικοί κατέθεσαν ότι τα ευρήματα εκείνης της απεικόνισης δεν δικαιολογούσαν χειρουργική επέμβαση δισκεκτομής, καθώς δεν υπήρχε κήλη δίσκου που να προκαλεί έντονη πίεση στα νεύρα, αλλά εκφυλιστικές αλλοιώσεις και ήπιες προβολές. Το Δικαστήριο έκρινε εύλογη και αιτιολογημένη την αποδοχή αυτής της θέσης και απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η επέμβαση ήταν επιβεβλημένη ή έστω χρήσιμη.
Ο εφεσείων προέβαλε ακόμη ότι η ασθενής είχε ήδη αποφασίσει να χειρουργηθεί. Το Δικαστήριο, ωστόσο, υπενθύμισε ότι η υποχρέωση ενημέρωσης του ιατρού δεν αναιρείται από την αποφασιστικότητα του ασθενούς, παραπέμποντας στην απόφαση Βαριάνου ν. Βορκά. Παράλληλα, σημείωσε ότι, εφόσον είχε ήδη στοιχειοθετηθεί σφάλμα ως προς την επιλογή και τη διενέργεια της επέμβασης, το ζήτημα της αιτιώδους συνάφειας σε σχέση με την πλημμελή ενημέρωση δεν επηρέαζε το τελικό αποτέλεσμα.
Το Εφετείο απέρριψε επίσης τους λόγους έφεσης που αφορούσαν την επιδίκαση εξόδων για ιατρικές επισκέψεις στο εξωτερικό, κρίνοντας ότι επρόκειτο για εύλογες και αναγκαίες δαπάνες, δεδομένης της σοβαρότητας και μη αναστρέψιμης φύσης της κατάστασής της. Τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία είχαν προσκομιστεί και αξιολογηθεί.
Καταληκτικά, το Εφετείο έκρινε ότι τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν επιτρεπτά, επαρκώς αιτιολογημένα και δεν δικαιολογούσαν παρέμβαση. Η έφεση απορρίφθηκε στο σύνολό της και επιδικάστηκαν υπέρ της εφεσίβλητης έξοδα ύψους 4.500 ευρώ πλέον ΦΠΑ, εφόσον οφείλεται.
