Η Κατερίνα Γεωργίου διαγνώστηκε πρόσφατα με σκλήρυνση κατά πλάκας και έστειλε μήνυμα δύναμης στον Μαραθώνιο Λάρνακας
Γράφει η Θεοδοσία Αποστόλου
Η Κατερίνα Γεωργίου από τη Λάρνακα πέρασε τη γραμμή του τερματισμού στον αγώνα των 5 χιλιομέτρων του Μαραθωνίου Λάρνακας και επέλεξε αυτή τη στιγμή χαράς για να μοιραστεί δημόσια ότι διαγνώστηκε πρόσφατα με πολλαπλή σκλήρυνση, γνωστή και ως σκλήρυνση κατά πλάκας. Για την ίδια, όπως έγραψε στην ανάρτησή της, αυτός ο τερματισμός ήταν «η μεγαλύτερη νίκη της ζωής μου».
«Έχω σκλήρυνση κατά πλάκας, δεν είμαι η σκλήρυνση κατά πλάκας», τονίζει. Τα όνειρα, το χιούμορ, ο δυναμισμός, η ψυχή και η καρδιά της, όπως υπογραμμίζει, παραμένουν δικά της.
Πίσω από κάθε χιλιόμετρο που έτρεξε, περιγράφει, υπήρχαν αόρατες μάχες, φόβοι και κούραση, μαζί με μια μεγάλη θέληση να συνεχίσει. Επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά για τη διάγνωσή της μέσα από τη χαρά αυτού του τερματισμού, θέλοντας να δείξει πως η ασθένεια δεν ορίζει ποια είναι. «Είμαι οι στόχοι μου, η επιμονή μου και η δύναμή μου», γράφει.
Αφιέρωσε την προσπάθειά της σε όσους παλεύουν σιωπηλά με τη δική τους ανηφόρα και ευχαρίστησε τα παιδιά της, τη μητέρα της και τις φίλες ζωής που πιστεύουν σε εκείνη. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η αναφορά στον πατέρα της: «Μπαμπά, θα ήσουν σήμερα πολύ περήφανος για μένα».
Όσοι γνωρίζουν την Κατερίνα Γεωργίου από τη Λάρνακα ξέρουν καλά πως πρόκειται για μια ψυχή που χωρά όλη την αγάπη του κόσμου και μπορεί να προσφέρει πίσω άλλη τόση.
Τη γνωρίζω τα τελευταία χρόνια. Είναι μια γυναίκα που πέρασε διά πυρός και σιδήρου, αντιμετώπισε πολλά και κατάφερε να συνεχίσει τη ζωή της και να σταθεί στην οικογένειά της. Έχει την υπέροχη κόρη της, την Αργυρώ, και σήμερα χαίρεται και το εγγονάκι της.
Με τη συμμετοχή της στον αγώνα και την ειλικρίνεια της ανάρτησής της, η Κατερίνα μάς έδωσε ακόμη ένα μάθημα επιμονής. Μας άφησε να δούμε κάτι από τις δυσκολίες που δεν φαίνονται και να μοιραστούμε τη χαρά της για όσα κατάφερε. Αυτοί είναι οι καθημερινοί ήρωες της ζωής που πρέπει να αναγνωρίζουμαι.
Και εγώ, μέσα από το δικό μου πληκτρολόγιο, θέλω να της πω ένα ευχαριστώ, ένα ευχαριστώ που μας θύμισες ότι μπορεί να χάνονται κάποιες μάχες, όμως δεν τα παρατάμε. Συνεχίζουμε να διεκδικούμε τις δικές μας νίκες, ο καθένας με τις δυνάμεις και τον ρυθμό του. Σε ευχαριστώ για την ελπίδα που δίνεις και για το κουράγιο που μοιράστηκες μαζί μας.
«Σήμερα νίκησα εγώ», έγραψες και εμείς χαρήκαμε μαζί σου.








