Το Εφετείο αύξησε την ποινή φυλάκισης ενός 26χρονου από ένα σε δύο χρόνια για εμπρησμό οχήματος στη Λευκωσία, κρίνοντας την αρχική ποινή ανεπαρκή

Σε αύξηση της ποινής φυλάκισης από ένα σε δύο χρόνια προχώρησε το Εφετείο, εξετάζοντας έφεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας εναντίον της ποινής που επιβλήθηκε σε 26χρονο, ο οποίος παραδέχθηκε ότι έθεσε φωτιά σε μηχανοκίνητο όχημα στη Λευκωσία, τον Νοέμβριο του 2023.

Το Εφετείο έκρινε ότι η αρχική ποινή ήταν ανεπαρκής σε σχέση με τη σοβαρότητα του αδικήματος, ωστόσο απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η αναστολή εκτέλεσής της ήταν εσφαλμένη.

Σύμφωνα με την απόφαση, ο 26χρονος είχε καταδικαστεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, κατόπιν δικής του παραδοχής, για εμπρησμό μηχανοκίνητου οχήματος, αδίκημα που τιμωρείται με μέγιστη ποινή φυλάκισης 14 ετών, βάσει του άρθρου 315(α) του Ποινικού Κώδικα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο τού επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός έτους, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη.

Ο Γενικός Εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση με δύο λόγους έφεσης, υποστηρίζοντας ότι η ποινή ήταν έκδηλα ανεπαρκής και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε εσφαλμένα τη διακριτική του ευχέρεια αποφασίζοντας την αναστολή της.

Το χρονικό του εμπρησμού

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, τον Αύγουστο του 2023 ο 26χρονος είχε δει τη φίλη του να φιλιέται με τον άνδρα στον οποίο ανήκε το όχημα που αργότερα πυρπόλησε.

Το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου 2023, ενώ περπατούσε έξω από το εστιατόριο όπου εργαζόταν ο συγκεκριμένος άνδρας, αποφάσισε να προχωρήσει στον εμπρησμό. Πήρε ένα παγούρι με βενζίνη από το υπόγειο της πολυκατοικίας όπου διέμενε και κατευθύνθηκε πεζός στον χώρο στάθμευσης, γνωρίζοντας ότι εκεί στάθμευε το όχημα του άνδρα. Αφού έθεσε φωτιά στο αυτοκίνητο, πέταξε το παγούρι και τα ρούχα του σε σημείο της γειτονιάς του.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη ως ελαφρυντικούς παράγοντες το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, την άμεση παραδοχή του και τη συνεργασία του με την Αστυνομία. Παράλληλα, θεώρησε ότι η απουσία προσχεδιασμού και το γεγονός ότι ο εμπρησμός διαπράχθηκε υπό την επήρεια ζήλιας και θυμού διαφοροποιούσαν την υπόθεση από άλλες περιπτώσεις, στις οποίες ο εμπρησμός αποσκοπεί στον εκφοβισμό ή στην εξυπηρέτηση άλλων σκοπών.

Γιατί κρίθηκε ανεπαρκής η αρχική ποινή

Το Εφετείο διαφώνησε με την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κρίνοντας ότι τόσο η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών όσο και η εφαρμογή των σχετικών νομικών αρχών ήταν εσφαλμένες.

Ειδικότερα, υπέδειξε ότι το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από το περιστατικό που προκάλεσε τη ζήλια μέχρι τη διάπραξη του αδικήματος, καθώς και ο χρόνος που χρειάστηκε ο καταδικασθείς για να μεταβεί στον χώρο στάθμευσης και να θέσει φωτιά στο όχημα, δεν δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό της πράξης ως ενέργειας που διαπράχθηκε «εν βρασμώ».

Το Εφετείο επισήμανε επίσης ότι η ζήλια δεν μπορούσε να θεωρηθεί ελαφρυντικός παράγοντας, ενώ η απουσία κινήτρων εκφοβισμού ή άλλων επιλήψιμων σκοπών δεν δικαιολογούσε την αντιμετώπιση των συγκεκριμένων περιστάσεων ως στοιχείων που μείωναν τη σοβαρότητα της πράξης.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στο γεγονός ότι ο εμπρησμός διαπράχθηκε περίπου στη 1:30 τα ξημερώματα, σε χώρο στάθμευσης στο κέντρο της Λευκωσίας. Σύμφωνα με το Εφετείο, οι συνθήκες αυτές δημιουργούσαν προφανή κίνδυνο τόσο για το κοινό όσο και για γειτονική περιουσία, στοιχείο που έπρεπε να προσμετρηθεί ως επιβαρυντικός παράγοντας.

Στην απόφαση γίνεται, εξάλλου, αναφορά σε προηγούμενη νομολογία, σύμφωνα με την οποία ο εμπρησμός αποτελεί από τη φύση του σοβαρό αδίκημα, λόγω των κινδύνων και των πιθανών καταστροφικών συνεπειών του. Όπως επισημαίνεται, πέρα από τις ζημιές στην περιουσία, μια τέτοια ενέργεια μπορεί να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και να προκαλέσει αισθήματα ανασφάλειας στην κοινωνία.

Για τον λόγο αυτό, το Εφετείο υπογράμμισε την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, τόσο για την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη παρόμοιων πράξεων όσο και για την αποθάρρυνση τρίτων από τη διάπραξη αντίστοιχων αδικημάτων.

Καταλήγοντας, έκρινε ότι η ποινή του ενός έτους φυλάκισης δεν ανταποκρινόταν στη σοβαρότητα του εμπρησμού και είχε επιβληθεί κατόπιν σφάλματος αρχής.

Τα ελαφρυντικά και η διατήρηση της αναστολής

Καθορίζοντας τη νέα ποινή, το Εφετείο έλαβε υπόψη ότι ο καταδικασθείς είχε προχωρήσει σε διευθέτηση για την πλήρη και άμεση αποζημίωση της ζημιάς που προκλήθηκε. Συνυπολόγισε επίσης το λευκό ποινικό μητρώο του, την ηλικία του κατά τον χρόνο επιβολής της ποινής, καθώς και το γεγονός ότι εργαζόταν για σειρά ετών χωρίς να απασχολήσει τις Αρχές.

Παρά την αύξηση της ποινής, το Εφετείο δεν έκανε δεκτό το δεύτερο σκέλος της έφεσης του Γενικού Εισαγγελέα, το οποίο αφορούσε την αναστολή εκτέλεσης της φυλάκισης.

Εξετάζοντας τις προσωπικές περιστάσεις του καταδικασθέντος, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έμπρακτη μεταμέλειά του, ο πρότερος βίος του και η μετέπειτα διαγωγή του δικαιολογούσαν τη διατήρηση της αναστολής.

Όπως αναφέρεται στην απόφαση, η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας κατέδειξε ότι ο 26χρονος προσπαθούσε από νεαρή ηλικία να εργάζεται στον κλάδο για τον οποίο είχε αποκτήσει επαγγελματικές δεξιότητες μέσω φοίτησης σε Τεχνική Σχολή. Επιπλέον, μετά τη διάπραξη του αδικήματος, είχε ενταχθεί σε ένα πλαίσιο σταθερής και αρμονικής συμβίωσης.

Το Εφετείο έκρινε ότι, αν και η αρχική ποινή έπρεπε να αυξηθεί, οι συγκεκριμένες περιστάσεις δικαιολογούσαν να δοθεί στον καταδικασθέντα μια δεύτερη ευκαιρία.

Ως εκ τούτου, η έφεση του Γενικού Εισαγγελέα έγινε εν μέρει δεκτή. Η ποινή φυλάκισης του ενός έτους ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε με ποινή φυλάκισης δύο ετών, ενώ κατά τα λοιπά η πρωτόδικη απόφαση παρέμεινε σε ισχύ, περιλαμβανομένης της αναστολής εκτέλεσης της ποινής.