Αναβρασμός επικρατεί τις τελευταίες ώρες με αφορμή ανακοίνωση της Ιεράς Μονής Αγ.Γερασίμου του Ιορδανίτου. 

Όπως αναφέρει σχετική ανάρτηση της Μονής, «με βαθιά θλίψη και έντονη ανησυχία πληροφορηθήκαμε πριν από λίγο από την Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη ότι ζητείται και πάλι η αποχώρηση όλων των μοναχών και μοναζουσών από τη Μονή, με την αιτιολογία ότι δήθεν απειλείται η ζωή τους από Άραβες της περιοχής.

​Η εξέλιξη αυτή έρχεται λίγες μόλις ημέρες μετά την κοίμηση, στις 6 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, του επί πενήντα περίπου χρόνια Ηγουμένου της Μονής, Αρχιμανδρίτη Χρυσοστόμου.

Η μεταφορά της σορού του στην Ιεριχώ πραγματοποιήθηκε, όπως γνωρίζουμε, μέσα από μεγάλες δυσκολίες και προσκόμματα. Επιθυμία του ίδιου του Γέροντα ήταν να ταφεί σε συγκεκριμένο σημείο της Μονής, σε τάφο που είχε ο ίδιος προετοιμάσει και υποδείξει ως τόπο της τελευταίας του κατοικίας. Ωστόσο, η επιθυμία αυτή δεν έγινε αποδεκτή και ζητήθηκε η ταφή του σε διαφορετικό σημείο, σε μικρή απόσταση από το κοιμητήριο της Μονής.

Και σήμερα, λίγες μόνο ημέρες αργότερα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμη εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη: την απαίτηση να εκκενωθεί η Μονή από τους ανθρώπους που ζουν, προσεύχονται και τη διακονούν.

Η αιτιολογία που προβάλλεται προκαλεί εύλογα και σοβαρά ερωτήματα.

Οι Άραβες της περιοχής είναι οι ίδιοι άνθρωποι που για δεκαετίες εργάστηκαν δίπλα στον Γέροντα Χρυσόστομο, συνέβαλαν στη συντήρηση, την ανοικοδόμηση και τη λειτουργία της Μονής και στάθηκαν κοντά του επί σειρά ετών. Άνθρωποι διαφορετικής θρησκείας τον αποκαλούσαν και εξακολουθούν να τον θεωρούν πατέρα τους. Μετά την κοίμησή του τον τίμησαν και συνεχίζουν να τον τιμούν με εκδηλώσεις, προσευχές και μνημόσυνα.

Για πενήντα χρόνια, ο Γέροντας Χρυσόστομος πήρε στα χέρια του ένα σχεδόν ερειπωμένο μοναστήρι στη μέση της ερήμου και, με αμέτρητους κόπους, στερήσεις, προσωπική εργασία και πίστη, το μετέτρεψε σε έναν πραγματικό παράδεισο.

Η Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου έγινε σημείο αναφοράς για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης. Έγινε τόπος προσευχής, παρηγοριάς και φιλοξενίας για Ορθοδόξους, αλλά και τόπος σεβαστός από ανθρώπους άλλων δογμάτων και θρησκειών.

Και τώρα αυτό το μοναστήρι καλείται να «εκκενωθεί».

Ρωτούμε λοιπόν:

Ποια συγκεκριμένα περιστατικά δικαιολογούν έναν τόσο σοβαρό ισχυρισμό περί κινδύνου για τη ζωή των μοναχών και των μοναζουσών;

Υπάρχουν επίσημες καταγγελίες, περιστατικά βίας ή τεκμηριωμένες απειλές; Από ποιους προέρχονται; Πότε συνέβησαν; Και γιατί, έπειτα από δεκαετίες συνύπαρξης με την τοπική κοινωνία, τίθεται το ζήτημα αυτό τώρα, λίγες μόνο ημέρες μετά την κοίμηση του Γέροντα Χρυσοστόμου;

Όταν διατυπώνονται τόσο σοβαροί ισχυρισμοί, οφείλουν να συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία. Διαφορετικά, είναι απολύτως θεμιτό να γεννώνται ερωτήματα και αμφιβολίες για τους πραγματικούς λόγους που οδηγούν σε μια απόφαση η οποία μπορεί να αλλάξει για πάντα τη ζωή και τον χαρακτήρα της ιστορικής αυτής Μονής.

Για εμάς, βεβήλωση δεν είναι οι άνθρωποι που επί δεκαετίες εργάστηκαν εκεί, αγάπησαν τον Γέροντα και σεβάστηκαν τον χώρο.

Βεβήλωση θα ήταν να χαθεί, μέσα σε λίγες ημέρες, ολόκληρη η πνευματική παρακαταθήκη ενός ανθρώπου που αφιέρωσε μισό αιώνα της ζωής του σε αυτόν τον τόπο. Βεβήλωση θα ήταν να αδειάσει από τη μοναστική του ζωή ένα μοναστήρι που αναστήθηκε από τα ερείπια και έγινε φάρος της Ορθοδοξίας στην έρημο του Ιορδάνη.

Η Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου δεν είναι απλώς κτίρια και ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ.

Είναι πενήντα χρόνια θυσίας.

Είναι προσευχή.

Είναι ιστορία.

Είναι άνθρωποι.

Είναι το έργο ζωής του Γέροντα Χρυσοστόμου.

Και αυτή η παρακαταθήκη οφείλει να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΕΙ.

Καλούμε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να δώσει δημόσιες, σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις και να διασφαλίσει ότι κάθε απόφαση για το μέλλον της Ιεράς Μονής θα ληφθεί με σεβασμό στην ιστορία της, στους ανθρώπους που τη διακονούν και, πάνω απ’ όλα, στην πνευματική κληρονομιά του μακαριστού Γέροντα Χρυσοστόμου.

Γιατί η Εκκλησία δεν είναι μόνο οι διοικητικές αποφάσεις της.

 

Η Εκκλησία είναι οι άνθρωποι που τη διακονούν, οι άνθρωποι που πιστεύουν, οι άνθρωποι που θυσιάζουν ολόκληρη τη ζωή τους γι’ αυτήν.

Και το έργο πενήντα χρόνων δεν μπορεί και δεν πρέπει να σβήσει μέσα σε λίγες ημέρες».