Για χρόνια, όσοι περνούσαν τα απογεύματα από τη λεωφόρο 1ης Απριλίου στο Παραλίμνι αντίκριζαν μια εικόνα που συγκινούσε. Τον κ. Χρίστο Αντωνίου να συνοδεύει στον καθημερινό της περίπατο τη σύζυγό του, Ελλάδα, η οποία μετακινούνταν με αναπηρικό τροχοκάθισμα.
Η ζωή της οικογένειας είχε σημαδευτεί από μια ανείπωτη τραγωδία. Στο αεροπορικό δυστύχημα της «Ήλιος», η κ. Ελλάδα έχασε τον γιο της μαζί με την οικογένειά του. Η τεράστια αυτή απώλεια κλόνισε σοβαρά την υγεία της και, τα χρόνια που ακολούθησαν, αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε αναπηρικό τροχοκάθισμα.
Στο πλευρό της, σταθερά και ακούραστα, βρισκόταν ο σύζυγός της, Χρίστος. Ήταν ο άνθρωπός της, ο καθημερινός της συνοδοιπόρος, ο φύλακας-άγγελός της.
Κάθε απόγευμα τη συνόδευε στη βόλτα της στους δρόμους του Παραλιμνίου. Μια απλή καθημερινή συνήθεια που, για όσους γνώριζαν την ιστορία τους, ήταν κάτι πολύ περισσότερο: ένα σιωπηλό μάθημα αφοσίωσης, φροντίδας και πραγματικής αγάπης.
Σήμερα, αυτή η εικόνα ανήκει πια στις αναμνήσεις.
Ο κ. Χρίστος έφυγε από τη ζωή.
Έφυγε ένας άνθρωπος που δεν χρειάστηκε μεγάλα λόγια για να αποδείξει την αγάπη του. Την απέδειξε με την παρουσία του. Κάθε ημέρα. Σε κάθε δυσκολία. Σε κάθε απογευματινό περίπατο.
Στάθηκε δίπλα στη γυναίκα της ζωής του όταν εκείνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος και συνέχισε να είναι το στήριγμά της στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν.
Ίσως να μη δούμε ξανά εκείνη τη γνώριμη εικόνα στη λεωφόρο 1ης Απριλίου. Όμως όσοι την είδαν έστω και μία φορά θα θυμούνται τι συμβόλιζε: έναν άνθρωπο να στέκεται δίπλα στον άνθρωπό του μέχρι το τέλος.
Καλό ταξίδι, κύριε Χρίστο. Αφήσατε πίσω σας ένα σπουδαίο μάθημα: πως η πραγματική αγάπη δεν λέγεται. Αποδεικνύεται.
