Κώστας Κουμής: Τα σενάρια απομάκρυνσης που δεν δικαιολογούσε η εικόνα του τουρισμού
της Θεοδοσίας Αποστόλου
Τις τελευταίες ημέρες πριν από την ανακοίνωση του ανασχηματισμού, το όνομα του Κώστα Κουμή βρέθηκε επανειλημμένα μεταξύ εκείνων που φέρονταν να αποχωρούν από το κυβερνητικό σχήμα. Η έντονη φημολογία τελικά δεν επιβεβαιώθηκε, με τον Υφυπουργό Τουρισμού να παραμένει στη θέση του.
Πέρα, όμως, από τα ονόματα που συζητήθηκαν και τις πολιτικές ισορροπίες του ανασχηματισμού, προκύπτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: Δικαιολογούσε η εικόνα του κυπριακού τουρισμού την απομάκρυνση του πολιτικού του προϊσταμένου;
Τα επίσημα στοιχεία έδιναν μάλλον διαφορετική απάντηση. Το 2025 αποτέλεσε την καλύτερη χρονιά στην ιστορία του κυπριακού τουρισμού, με 4.534.073 αφίξεις, αυξημένες κατά 12,2% σε σύγκριση με το 2024. Τα έσοδα ανήλθαν στα €3,696 δισ., καταγράφοντας αύξηση 15,2%.
Το 2026 έφερε σαφώς δυσκολότερες συνθήκες. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και οι αναταράξεις στις αερομεταφορές επηρέασαν σημαντικά τις τουριστικές ροές από τον Μάρτιο και έπειτα. Πρόκειται, ωστόσο, για εξωγενείς παράγοντες που επηρέασαν συνολικά την περιοχή και όχι για προβλήματα που προέκυψαν από τον σχεδιασμό του Υφυπουργείου.
Παρά τις αρχικές απώλειες, η εικόνα παρουσίασε αισθητή βελτίωση. Τον Ιούνιο του 2026, οι αφίξεις ήταν μειωμένες κατά μόλις 1,7% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα της χρονιάς-ρεκόρ του 2025, δείχνοντας ότι ο κυπριακός τουρισμός επέστρεφε σταδιακά σε σταθερότερη πορεία.
Η επίδοση ενός τόσο σημαντικού τομέα δεν μπορεί να πιστωθεί αποκλειστικά σε ένα πρόσωπο. Είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας του Υφυπουργείου, των αεροπορικών εταιρειών, των ξενοδόχων και του συνόλου της τουριστικής βιομηχανίας. Αντίστοιχα, όμως, η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να αξιολογείται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα και οι πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες κλήθηκε να διαχειριστεί μια κρίση.
Υπό αυτό το πρίσμα, τα σενάρια απομάκρυνσης του Κώστα Κουμή δεν φαίνεται να δικαιολογούνταν από την πορεία του τουρισμού. Η παραμονή του στο Υφυπουργείο αποτελεί επιλογή συνέχειας σε μια περίοδο κατά την οποία ο κλάδος, παρά τις πρωτοφανείς εξωτερικές πιέσεις, έδειξε ότι διαθέτει αντοχές και δυνατότητα γρήγορης ανάκαμψης.
