«Όχι» Ανωτάτου σε ΓΕ για καυγά μεταξύ γειτόνων για έναν αναπτήρα

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, επικυρώνοντας την ποινή φυλάκισης 12 μηνών που είχε επιβάλει το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου σε άνδρα, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για επίθεση που προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη, καθώς και για απειλή βιαιοπραγίας και πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης.

Η υπόθεση αφορούσε μια σειρά περιστατικών που εκτυλίχθηκαν το καλοκαίρι του 2025 σε πολυκατοικία, όπου δράστης και παραπονούμενος ήταν γείτονες. Σύμφωνα με τα γεγονότα που καταγράφηκαν από το Δικαστήριο, οι μεταξύ τους σχέσεις είχαν διαταραχθεί μετά από καταγγελίες του παραπονούμενου στην Αστυνομία για φασαρίες που προκαλούσε ο κατηγορούμενος.

Το πρώτο περιστατικό σημειώθηκε στις 29 Ιουνίου 2025, όταν ο κατηγορούμενος ζήτησε αναπτήρα από τον παραπονούμενο. Μετά την άρνησή του, τον εξύβρισε και τον γρονθοκόπησε στον ώμο και τον αυχένα, προκαλώντας του σωματικές κακώσεις. Ακολούθησε δεύτερο περιστατικό στις 11 Αυγούστου 2025, κατά το οποίο απείλησε τον γείτονά του λέγοντας «I will cut your neck» (θα σε σφάξω).

Η σοβαρότερη επίθεση καταγράφηκε στις 15 Αυγούστου 2025. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο παραπονούμενος προσπάθησε να αποφύγει οποιαδήποτε επαφή με τον κατηγορούμενο, ο οποίος τον ακολούθησε στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας. Ακολούθησε συμπλοκή, κατά την οποία ο κατηγορούμενος γρονθοκόπησε επανειλημμένα το θύμα στο πρόσωπο και σε άλλα μέρη του σώματος, ενώ το καταδίωκε στην αυλή της πολυκατοικίας. Το περιστατικό καταγράφηκε από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης.

Από την επίθεση ο παραπονούμενος υπέστη μικρό κάταγμα στο έσω τοίχωμα του αριστερού οφθαλμικού κόγχου και περιοφθαλμικό οίδημα, τραυματισμοί που οδήγησαν στην καταδίκη για πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης.

Ο Γενικός Εισαγγελέας υποστήριξε ενώπιον του Εφετείου ότι οι ποινές των 12, 4 και 4 μηνών φυλάκισης ήταν έκδηλα ανεπαρκείς, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα των αδικημάτων, τις ανώτατες προβλεπόμενες ποινές και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών κυρώσεων. Παράλληλα, υποστήριξε ότι οι ποινές θα έπρεπε να ήταν διαδοχικές και όχι συντρέχουσες, αφού αφορούσαν διαφορετικά περιστατικά.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο έλαβε υπόψη όλους τους επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες. Ειδική αναφορά έγινε στο λευκό ποινικό μητρώο του καταδικασθέντα, στην παραδοχή δύο από τις τρεις κατηγορίες, στη συνεργασία του με τις Αρχές, στη μεταμέλειά του, αλλά και στο γεγονός ότι ο τραυματισμός του θύματος δεν άφησε μόνιμες επιπτώσεις.

Οι εφέτες τόνισαν ότι, παρότι η ποινή μπορεί να θεωρηθεί επιεικής, δεν ήταν τόσο χαμηλή ώστε να χαρακτηρίζεται έκδηλα ανεπαρκής και να δικαιολογεί παρέμβαση του Εφετείου. Παράλληλα, έκριναν ότι υπήρχε χρονική και πραγματική συνάφεια μεταξύ των τριών περιστατικών, γεγονός που δικαιολογούσε την επιβολή συντρεχουσών ποινών.

Ως εκ τούτου, η έφεση απορρίφθηκε στο σύνολό της και η πρωτόδικη απόφαση παρέμεινε σε ισχύ.