«Όχι» στην απελευθέρωση μετανάστη από Λίβανο- Είχε καταδικαστεί για ξυλοδαρμό

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus, που καταχώρισε υπήκοος Λιβάνου, ο οποίος τελεί υπό κράτηση από τις 6 Αυγούστου 2025 δυνάμει διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, κρίνοντας ότι η συνέχιση της κράτησής του παραμένει νόμιμη και δικαιολογημένη για σκοπούς απομάκρυνσής του από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Στην απόφασή του δικαστηρίου καταγράφει εκτενώς το ιστορικό της υπόθεσης του αιτητή, A.Κ, ο οποίος εισήλθε στην Κύπρο μέσω των κατεχομένων και υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας το 2019.

Η αίτηση ασύλου απορρίφθηκε το 2021, ενώ μεταγενέστερες αιτήσεις κρίθηκαν επίσης απαράδεκτες. Παράλληλα, ο αιτητής καταδικάστηκε το 2021 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών για σοβαρά ποινικά αδικήματα, μεταξύ των οποίων συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Αργότερα, το 2025, καταδικάστηκε εκ νέου σε τρίμηνη φυλάκιση για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία.

Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το ένταλμα Habeas Corpus αποτελεί θεμελιώδες ένδικο μέσο προστασίας της προσωπικής ελευθερίας και παρέχει τη δυνατότητα άμεσης αποφυλάκισης σε περιπτώσεις παράνομης ή αδικαιολόγητης κράτησης. Ωστόσο, τονίζεται ότι το βάρος απόδειξης της παρανομίας της κράτησης φέρει ο ίδιος ο αιτητής.

Στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο αιτητής θεωρείται «απαγορευμένος μετανάστης» βάσει του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου, λόγω των ποινικών καταδικών του, και ότι τα διατάγματα κράτησης και απέλασης είχαν ήδη επικυρωθεί από το Διοικητικό Δικαστήριο τον Ιανουάριο του 2026. Υπογραμμίζεται ότι αντικείμενο της αίτησης Habeas Corpus δεν ήταν η νομιμότητα των ίδιων των διαταγμάτων, αλλά αποκλειστικά η διάρκεια της κράτησης.

Η Δικαστής επαναλαμβάνει τη νομολογιακή αρχή ότι η κράτηση αλλοδαπού για σκοπούς απέλασης δεν μπορεί να είναι επ’ αόριστον ούτε να μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, αλλά πρέπει να διατηρείται μόνο για όσο χρονικό διάστημα απαιτείται εύλογα για την απομάκρυνσή του. Όπως αναφέρεται, η διάρκεια της κράτησης εξετάζεται πάντοτε με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης και κατά πόσο οι αρχές ενεργούν με τη δέουσα επιμέλεια για την προώθηση της απέλασης.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι αρμόδιες αρχές προχωρούσαν σε επανεξέταση της κράτησης εντός των χρονικών ορίων που προβλέπει η νομοθεσία, με σχετικές αξιολογήσεις τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2025, καθώς και τον Ιανουάριο και Μάρτιο του 2026. Σύμφωνα με την απόφαση, στις επανεξετάσεις αυτές τεκμηριωνόταν ο κίνδυνος διαφυγής του αιτητή, τόσο λόγω των ποινικών του καταδικών όσο και λόγω του μεταναστευτικού του ιστορικού.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη στάση του ίδιου του αιτητή, με το Δικαστήριο να σημειώνει ότι δεν συνεργαζόταν για τον επαναπατρισμό του, ενώ δεν κατείχε έγκυρο ταξιδιωτικό έγγραφο, καθώς το διαβατήριό του είχε λήξει. Παράλληλα, καταγράφεται ότι χρειάστηκε να γίνουν ενέργειες μέσω της πρεσβείας του Λιβάνου για εξασφάλιση ταξιδιωτικών εγγράφων.

Το Δικαστήριο απέρριψε επίσης τον ισχυρισμό ότι ο Λίβανος αρνείται να δεχθεί τον αιτητή πίσω, σημειώνοντας ότι η προηγούμενη αποτυχία επαναπατρισμού του οφειλόταν σε διαδικαστικά ζητήματα και στην ανάγκη προηγούμενης έγκρισης μέσω της συμφωνίας επανεισδοχής.

Καταληκτικά, η Δικαστής έκρινε ότι η χρονική διάρκεια της κράτησης δεν έχει υπερβεί το εύλογο όριο, ούτε προκύπτει εγκατάλειψη του σκοπού της απέλασης ή αδράνεια εκ μέρους των αρχών. Αντίθετα, σημειώνεται ότι μέρος της καθυστέρησης οφειλόταν στις συνεχείς δικαστικές διαδικασίες που κινήθηκαν από τον ίδιο τον αιτητή, γεγονός που δεν μπορεί να αποδοθεί στη Διοίκηση.

Ως εκ τούτου, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η κράτηση εξακολουθεί να είναι νόμιμη και απέρριψε την αίτηση Habeas Corpus χωρίς επιδίκαση εξόδων.