Καήκαν ζωές, καήκαν φωνές, χαθήκαν δυο ανθρώποι, που έτρεχαν για να σωθούν, καθώς κατέρρεαν οι τόποι. Το κράτος μας με ψέματα, θέλει να δείχνει έτοιμο πάντα, μα τους άφησε να καίγονται, να ουρλιάζουν στη χαράδρα.

«Η Κύπρος καίγεται». Μέσα από τις στάχτες της φονικής πυρκαγιάς, γεννήθηκε ένα συγκλονιστικό τραγούδι που περιγράφει τον πόνο, την απώλεια και την οργή, που βιώνουν οι πυρόπληκτοι κάτοικοι της ημιορεινής Λεμεσού. Δύο νεκροί, η Μάρω Φιλιππίδη και ο Δημήτρης Φιλιππίδης που απανθρακώθηκαν στην προσπάθεια να σωθούν. Εκατοντάδες καμένα σπίτια, χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα καμένης γης και δεκάδες νεκρά ζώα. Ο Χάρης Παπαντωνίου, που έγραψε το τραγούδι είναι πατέρας τριών παιδιών και είδε τις φλόγες να βρίσκονται μία ανάσα από την αυλή του σπιτιού στην περιοχή Βούνναρος στον Ύψωνα.

Ο στιχουργός, μιλώντας στο OMEGA Channel ανέφερε: «Με πήραν τηλέφωνο οι γείτονες εκεί που κτίζουμε και εμείς εδώ και λίγα χρόνια ότι έρχεται η φωτιά κάτω και έτρεξα σε εκείνον τον χώρο μαζί φίλους, γνωστούς και τους γείτονες και βλέπαμε τη φωτιά να μας κοντεύει σιγά σιγά».

Απόσπασμα από το τραγούδι

Δεν ήρθαν γρήγορα οι βοές, των ξένων η βοήθεια, μα έφτασαν όταν όλα πια, γίναν καπνός κι ερείπια.Καήκαν χωριά, καήκαν καρδιές, τόσα βουνά χαθήκαν, και πάνω στης Κύπρου τις πλαγιές, αποκαΐδια βρήκαν.

­«Φοβήθηκα πάρα πολύ, τρόμαξα κυριολεκτικά, λέω και εγώ φτύνουμε αίμα, κυριολεκτικά για να χτίσουμε κάτι, και ένιωσα ότι απειλείται αυτό που προσπαθούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας για να μείνουμε σαν οικογένεια. Και ένιωσα ότι μπορεί να χάσω τα πάντα» ανέφερε ο στιχουργός.

Οι στιγμές που βίωσαν οι κατοίκοι ήταν δραματικές. Ο Χάρης Παπαντωνίου, μαζί με γείτονες, συγγενείς και φίλους προσπάθησαν να σώσουν τις κατοικίες της περιοχής, την ώρα που οι φλόγες πλησίαζαν απειλητικά προς το μέρος τους. Ξενύχτισαν όλοι κρατώντας ένα λάστιχο στο χέρι, υπό τον φόβο να χάσουν τους κόπους μίας ζωής.

«Ήρθαν κάποια άτομα και μας είπαν να εκκενώσουμε την περιοχή, αλλά εγώ το είχα αρνηθεί. Εγώ είπα δεν φεύγουμε από την περιοχή, είναι το σπίτι μας, χτίζουμε εδώ, ό,τι περνά από το χέρι μας θα το πράξουμε. Είχα μείνει μέχρι τα ξημερώματα, γύρω στις 5 και κάτι το πρωί με πήρε ο ύπνος πάνω στην καρέκλα» περιγράφει ο Χάρης Παπαντωνίου.

Το πρωί της Πέμπτης υπήρξε αναζωπύρωση και τότε ο φόβος μεγάλωσε ξανά.

Την επόμενη μέρα και παρά την εξάντληση ο Χάρης Παπαντωνίου έγραψε το τραγούδι η «Κύπρος καίγεται», ένα τραγούδι μνήμης και ευθύνης, ως φόρο τιμής σε αυτούς που πάλεψαν με τις φλόγες, σε εκείνους που έσωσαν ζωές, αλλά και σε εκείνους που είδαν τις φλόγες να καταπίνουν τα σπίτια τους…. σε όσους δεν πρόλαβαν.

Για όσους φύγαν στις φωτιές, δε θα σωπάσει η χώρα, θα ψιθυρίζει η κάθε γη, τ’ όνομά τους τώρα.