“Άκρως επικίνδυνη διαχείρηση των ασθενών λόγω αναχρονιστικών και γραφειοκρατικών πρωτοκόλλων και διαδικασιών” – Η κακή λειτουργία των πρώτων βοηθειών επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά

Η παιδιάτρος Ειρήνη Παφίτη από την Λευκωσία χρειάστηκε προχτές το βράδυ να μεταβεί στις Πρώτες Βοήθειες του Γ.Νοσοκομείου της Λευκωσίας λόγο προβλημάτων υγείας του πατέρα της.

Τις προηγούμενες μέρες είδαμε ξανά αντιδράσεις και ήμασταν μάρτυρες άλλης μιας ιστορίας που εκτυλίχθηκε στις Πρώτες Βοήθειες του Γ.Νοσοκομείο Λάρνακας όπου κατέληξε η άτυχη 42χρονη.

Διαβάστε την ανάρτηση της γιατρού:

“Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια όλους τους επαγγελματίες που εργάζονται στο γενικό νοσοκομείο Λευκωσίας και ιδιαίτερα στο τμήμα πρώτων βοηθειών και στον αιματολογικό θάλαμο γιατί πραγματικά εργάζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Από την άλλη θέλω και πάλι δημόσια να εκφράσω την τεράστια δυσαρέσκειά μου για την ταλαιπωρία και την άκρως επικίνδυνη διαχείρηση των ασθενών λόγω αναχρονιστικών και γραφειοκρατικών πρωτοκόλλων και διαδικασιών.
Ως παιδίατρος εδώ και χρόνια δυστυχώς ζω την ταλαιπωρία και την αχρείαστη καθυστέρηση στην νοσηλεία και την αντιμετώπιση των μικρών μου ασθενών λόγω διαδικασιών και λόγω της απουσίας τμήματος πρώτων βοηθειών για παιδιά.
Χθες και σήμερα όμως έζησα από άλλη σκοπιά το πρόβλημα. Για να αντιληφθούν όλοι το μέγεθος του προβλήματος πρέπει να εξηγήσω ότι ένας ασθενής με λευχαιμία ο οποίος είναι ουδετεροπενικός και ανοσοκατασταλαγμένος σε περίπτωση εμπύρετου θεωρείται επείγον περιστατικό και πρέπει να νοσηλευτεί άμεσα. Σε άλλες χώρες αυτοί έχουν το λεγόμενο “open access” στους ογκολογικούς και αιματολογικούς θαλάμους. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς ταλαιπωρία σε τμήματα πρώτων βοηθειών αυτοί οι ασθενείς μπορούν απευθείας να εισαχθούν στο θάλαμο νοσηλείας μετά από αξιολόγηση σε θάλαμο απομόνωσης χωρίς ταλαιπωρία και χρονοτριβή. Και φυσικά χωρίς να εκτεθούν σε άλλους ιούς και μικρόβια.
Ψες λοιπόν όταν ο πατέρας μου που πάσχει από λευχαιμία και είναι ανοσοκατασταλμένος ανέβασε πυρετό έπρεπε λόγω διαδικασιών να περάσει πρώτα από τις πρώτες βοήθειες. Έπρεπε δηλαδή να περιμένει σε μία κλειστή αίθουσα με αλλά 30 τουλάχιστον άτομα με λοιμώξεις, με πυρετό και όπως αποδείχτηκε αργότερα και 3 άτομα που είχαν κορονοϊό. Για να τον προφυλάξω περίμενε για ώρες στο αυτοκίνητο έξω από το τμήμα πρώτων βοηθειών με ρίγος και πυρετό μέχρι που να έρθει η σειρά του να αξιολογηθεί από γιατρό. Στην αίθουσα αναμονής αντιλήφθηκα ότι κάποιοι περίμεναν για περισσότερο από 6 ώρες και κάποιοι δεν είχαν κάποιο επείγον λόγο να είναι εκεί εκτός από κάποιο πρόβλημα που τους ταλαιπωρούσε για εβδομάδες ή μέρες και αποφάσισαν να κατακλύσουν το τμήμα επειγόντων επιβαρύνοντας το ήδη κατάμεστο τμήμα. Αφού μετά από μερικές ώρες αξιολογήθηκε ο πατέρας μου μετά τα μεσάνυχτα και παρόλο που είχε κάνει rapid test έπρεπε με βάση τη διαδικασία να περιμένει για αποτέλεσμα PCR πριν την εισαγωγή!! Ευτυχώς αφού μπορούσα να τον παρακολουθώ εγώ ήρθαμε σπίτι και η επείγουσα εισαγωγή στο θάλαμο έγινε 13 ώρες αργότερα!
Ευτυχώς ο πατέρας μου παρέμεινε σταθερός και λαμβάνει την ενδεδειγμένη αγωγή και μπορούσα να τον παρακολουθώ εγώ μέχρι να μπορέσει να γίνει εισαγωγή. Δεν είναι όμως όλοι το ίδιο τυχεροί στην ατυχία τους. Δεν είναι όλοι αρκετά σταθεροί για να ταλαιπωρούνται τόσο. Και δεν είναι μόνο η ταλαιπωρία. Είναι οι ζωές που είναι σε κίνδυνο!!
Μήπως είναι καιρός για πραγματικό εκσυγχρονισμό στην υγεία;
Μήπως είναι καιρός για θεραπευτικά πρωτόκολλα;
Μήπως είναι καιρός να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους για το πώς χρησιμοποιούν το σύστημα υγείας;
Μήπως είναι καιρός πραγματικά να προστατεύουμε τις ευάλωτες ομάδες;”