ΓΡΑΦΕΙ ο ΒΑΣΟΣ ΒΑΣΟΥ
Απελπισία, απαισιοδοξία, πίκρα, απογοήτευση… Αυτές οι λέξεις αποτυπώνουν την οδυνηρή κατάσταση στις ορεινές κοινότητες της επαρχίας Λάρνακας, οι οποίες πλήγηκαν ανεπανόρθωτα από την φονική πυρκαγιά του περασμένου Σαββάτου. Λιώνει η ψυχή, δεν υπάρχουν λόγια όταν αντικρίζει κανείς το απέραντο μαύρο που άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα.
Τα ολοπράσινα βουνά που «αγκάλιαζαν» τα γραφικά χωριά της ορεινής Λάρνακας μετατράπηκαν σε κρανίου τόπο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα περάσουν χρόνια για να δούμε ξανά πράσινο σ’ αυτές τις περιοχές… Το μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο για δεκάδες γεωργούς, επαγγελματίες και κατοίκους στην Ορά, την Οδού, την Μελίνη και τους Αγίους Βαβατσινιάς, οι οποίοι ζητούν την οικονομική στήριξη του κράτους…
Χθες, προκειμένου να ορθοποδήσουν επαγγελματικά και για να παραμείνουν στα χωριά τους. Χωρίς να υπάρξει άμεση κρατική στήριξη, δεν υπάρχει σωτηρία γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Σε αυτές τις περιοχές υπήρχαν οπωροκηπευτικά, εσπεριδοειδή, φρουτοκαλλιέργειες, θερμοκήπια, πτηνοτροφικά και κτηνοτροφικά υποστατικά.
Μάλιστα, οι ειδικοί εκτιμούν ότι προσεχώς θα παρατηρηθεί σημαντική έλλειψη λαχανικών και φρούτων στην αγορά εξαιτίας των ζημιών που υπέστησαν καλλιέργειες στις δύο επαρχίες. Ειδικά οι ντομάτες της Οδού μονοπωλούσαν στην αγορά από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τον Οκτώβριο, ενώ σημαντική θεωρείται και η απώλεια μανταρινιών του Αρακαπά.
Άλλη μια επίπτωση φαίνεται πως θα είναι και η αύξηση στις τιμές των προϊόντων (όσων απέμειναν για διάθεση). Οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοι που απέμειναν στις ορεινές περιοχές είναι κάτι παραπάνω από απελπισμένοι.
Μετρούν τις πληγές τους και προσπαθούν ν’ αντιληφθούν το μέγεθος της καταστροφής που έπαθαν. Τρεις μέρες μετά τον όλεθρο, πολλοί είναι αυτοί που δυσκολεύονται ακόμα να συνειδητοποιήσουν το κακό που τους βρήκε.
Διερωτώνται πώς θα καταφέρουν να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους, τις περιουσίες τους, ν’ αναγεννήσουν τη γη τους μέσα από τις στάχτες, την ίδια ώρα που οι ίδιοι βρίσκονται πλέον στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Ακόμα και τα τρακτέρ των γεωργών έγιναν παρανάλωμα του πυρός.
«Υπάρχει αύριο;»
————————-
«Φοβόμαστε τι μας ξημερώνει το αύριο», δήλωσε χαρακτηριστικά στο LarnakaOnline ένας 60χρονος αγρότης από την Ορά, την κοινότητα που υπέστη τις μεγαλύτερες καταστροφές από την τεραστίων διαστάσεων πυρκαγιά. «Οι καλλιέργειες που είχα ήταν η ζήση μου για σχεδόν 40 χρόνια. Μ’ αυτές τις καλλιέργειες δημιούργησα οικογένεια, μεγάλωσα και σπούδασα τα παιδιά μου. Τώρα τι θα απογίνω; Καταστράφηκα. Εάν το κράτος δεν έλθει αρωγός με την πραγματική σημασία της λέξης και μάλιστα άμεσα, τότε δεν έχουμε κανένα μέλλον εδώ. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θ’ απογίνουμε», συμπλήρωσε φανερά ταραγμένος.
Στην Οδού
—————
Ο κοινοτάρχης Οδού Μενέλαος Φιλίππου δήλωσε ότι συνεχίζεται η καταγραφή των ζημιών σε χωράφια, καλλιέργειες κι επιχειρήσεις με στόχο ο τελικός απολογισμός να σταλεί έγκαιρα στις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους για τις απαραίτητες αποζημιώσεις. Παράλληλα, έχει καταρτιστεί ομάδα εθελοντών που παραδίδει φαγητό στους πυρόπληκτους κατοίκους και σε όσους έχουν ανάγκη από ρουχισμό, ενώ οι εθελοντές καθάρισαν το χωριό από τις στάχτες και τα σκουπίδια που προκάλεσε η καταστροφική πυρκαγιά.
Στην Οδού καταστράφηκαν, μεταξύ άλλων, μεγάλες εκτάσεις από ντομάτες, μελισσοκομεία που περιείχαν πέραν των 25 τόνων μελιού καθώς και περίπου χίλιες κυψέλες.
Στη Μελίνη
—————–
Από την πλευρά του, ο κοινοτάρχης Μελίνης Χριστόφορος Αλέκου μίλησε για… βιβλική και ολοκληρωτική καταστροφή σε καλλιέργειες και στη δασική γη που περιβάλει την κοινότητα. «Επεκτάθηκε τόσο γρήγορα η φωτιά που δεν πρόλαβε κανείς ν’ αντιδράσει έγκαιρα και αποτελεσματικά. Είναι αλήθεια ότι μας έπιασε όλους εξ’ απροόπτου», ανέφερε. Καταστράφηκαν καλλιέργειες ντοματών, διαφόρων άλλων φθαρτών και φρούτων. Στάχτη έγιναν λάστιχα ποτίσματος, μηχανήματα και άλλα εργαλεία μεγάλης αξίας.
«Σαν να μου έκοψαν το πόδι»
——————————————-
Για χρόνια έκανε οικονομίες, προκειμένου να κτίσει ένα εξοχικό στην ορεινή Λάρνακας που λάτρευε. Οι βουνοπλαγιές μεταξύ Οράς και Οδού ήταν ένας παράδεισος για πολλούς Λαρνακείς (και όχι μόνο), που έκτισαν τα εξοχικά τους κι εκεί συνήθιζαν να περνούν τα Σαββατοκύριακα, τις αργίες και τις διακοπές τους, μαζί με τις οικογένειές τους.
Για τον 55χρονο Λαρνακέα, ο οποίος με πολλούς κόπους και μόχθους κατάφερε να κτίσει το εξοχικό του, η τελευταία τεραστίων διαστάσεων πυρκαγιά αποτέλεσε την ταφόπλακα στα όνειρά του. «Το είχα βάλει στόχο πριν από χρόνια, να κτίσω ένα εξοχικό στην πανέμορφη ορεινή Λάρνακας για την οικογένειά μου. Ήταν το όνειρό μου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο υπέροχα ήταν εδώ πάνω, κυρίως τα βράδια. Καθαρός αέρας, οξυγόνο. Τώρα είναι σαν να απέκοψαν… ένα από τα δυο μου πόδια και δεν μπορώ να περπατήσω. Δεν φαντάζεστε τον πόνο που νιώθω. Έχασα ένα κομμάτι από τη ζωή μου», μας είπε με πόνο ψυχής και δάκρυα στα μάτια.
