Home ΑΛΛΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ «Είπα Θεέ μου φτάνει, σταμάτα το μαρτύριο του γιου μου και πάρτον…»
«Είπα Θεέ μου φτάνει, σταμάτα το μαρτύριο του γιου μου και πάρτον…»

«Είπα Θεέ μου φτάνει, σταμάτα το μαρτύριο του γιου μου και πάρτον…»

«Είναι κάτι απάνθρωπο… Ξέρω ότι έχει πολλές μαμάδες που έχασαν τα παιδιά τους… Περάσαμε δύσκολα και ο Ανδρέας μου υπέφερε αφάνταστα. Ήταν χορευτής του breakdance και κατάντησε να είναι στο κρεβάτι του, τους τελευταίους έξι μήνες, δεν μπορούσε να κινηθεί. Υπέφερε αρκετά αλλά αντιμετώπισε την ασθένεια σαν άλλος Διγενής που κονταροχτυπήθηκε με τον χάρο, λεβέντικα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για τίποτα, όσο κι αν υπέφερε. Εγώ σαν μάνα, τις τελευταίες μέρες που ήμασταν Ισραήλ, δεν ξέρω πώς κατάφερα να το πω, αλλά είπα ‘Θεέ μου φτάνει, σταμάτα το μαρτύριο του γιου μου και πάρτον’… Για να φθάσω εγώ η μάμα του σε αυτό το σημείο, δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο έβλεπα το μωρό μου να υποφέρει…»

Αυτά είναι τα σπαρακτικά λόγια μιας μάνας… Μιας μάνας που μιλά στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου και κλαίει με λυγμούς… Ακούς τον πόνο στην τρεμάμενη φωνή της… Μα ποια μάνα δεν θα έκλαιγε και δεν θα πονούσε, σκεπτόμενη το πόσο βασανίστηκε το παιδί της, που έμελλε να χαθεί σε ηλικία 20 ετών… Μια μάνα που έβλεπε το παιδί της να δίνει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του και προσευχόταν με όλη τη δύναμη της ψυχής της για να νικήσει το θάνατο. Μα δεν τα κατάφερε… Ο θεός τον πήρε κοντά του… Και ποια μάνα θα καταφέρει, όσο χρόνια και αν περάσουν, να επουλώσει αυτή την πληγή… Καμία…

Η απώλεια, είναι απώλεια και δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα στον κόσμο… Κάποιες όμως απώλειες, αποτελούν φυσικό επακόλουθο, κάποιες άλλες όμως, απρόσμενες, είναι τόσο σκληρές, που σε κάνουν να ψάχνεις απαντήσεις στα βασανιστικά «γιατί»… Απώλειες, όπως αυτή, της κ. Μαρίας Πίσκοπου, που έχασε τον γιο της…

Μια μάνα, που σήμερα, προσπαθεί να ενώσει τα σπασμένα της κομμάτια, κάνοντας δύναμη τον πόνο της, με σκοπό να προσφέρει βοήθεια και χαμόγελα σε άλλες οικογένειες και σε άλλα παιδιά…

«Ο Ανδρέας μου διαγνώστηκε τον Δεκέμβρη του 2018 με μια πολύ σπάνια νόσο. Μια νόσος που βρίσκεται μόνο σε λαούς της Μεσογείου και λέγεται νόσος Αδαμαντιάδη-Behcet. Δεν την γνώριζα και κανείς μας δεν την ήξερε. Μετά από πολλές ταλαιπωρίες και συμπτώματα που παρουσίαζε το μωρό μου, καταφέραμε να διαγνώσουμε ότι τελικά ήταν αυτή η νόσος, η οποία είναι αυτοάνοση και ένας ανά εκατό χιλιάδες στη Μεσόγειο, έχει την πιθανότητα να έχει αυτή τη νόσο».

Ο γιος της κ. Μαρίας Πίσκοπου, Ανδρέας, από την Επισκοπή της Πάφου, διαγνώστηκε με τη νόσο Αδαμαντιάδη-Behcet ενώ ήταν στρατιώτης στη Νήσου. «Ο Ανδρέας μου, παρόλο που μπορούσαμε με το χαρτί να μην έκανε στρατό, συνέχισε τη θητεία του κανονικά γιατί ήταν καλά. Με την εξέλιξη της νόσου, παρόλο που έπαιρνε θεραπεία ο Αντρέας, ο φόβος μας ήταν να μην τυφλωθεί. Γιατί αυτή η νόσος προκαλεί φλεγμονές σε διάφορα αγγεία, είτε στα αγγεία των ματιών και της καρδίας.

Σε εμάς, έτυχε να είναι ο ένας στις εκατό χιλιάδες και ο ένας στο δισεκατομμύριο, που η νόσος σου προκαλέσει φλεγμονές στα αγγεία του εγκεφάλου. Δυστυχώς, αυτό ήταν το επόμενο στάδιο του Ανδρέα μου, αφού του κτύπησε απευθείας στον εγκέφαλο.

Νοσηλευτήκαμε πρώτη φορά 13 Απριλίου του 2019 και 23 Μαΐου του 2020, έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο Ανδρέας μου. Είχαμε αποταθεί μέχρι και το Ισραήλ, όπου μας είπαν πως δεν υπάρχει καταγεγραμμένη θεραπεία και τίποτα γι’ αυτή τη νόσο, γιατί ήταν τόσο σπάνια. Δοκιμάσαμε χημειοθεραπείες, δοκιμάσαμε βιολογικές, δοκιμάσαμε ακόμη και συνδυασμό, γιατί μέσα σε ένα χρόνο του είχε κτυπήσει οκτώ φορές στον εγκέφαλο. Ταυτόχρονα, είχαμε και την κορτιζόνη, που είναι η λύση για τα αυτοάνοσα νοσήματα. Καταφέραμε να βρούμε ένα φάρμακο από τη Γερμανία μόνοι μας και να το φέρουμε στην Κύπρο και μπορέσαμε να καταστείλουμε την ασθένεια. Ο Ανδρέας μου έκλεισε τα 20 στις 4 Μαΐου και στις 23 του ίδιου μήνα έφυγε, χωρίς κανένα ίχνος της ασθένειας, στον εγκέφαλό του. Απλά κατέρρευσε το συκώτι του, από τα πολλά φάρμακα που είχε πάρει μέχρι εκείνη τη μέρα…».

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στον Ρεπόρτερ


Send this to a friend