[ad_1]
Ξέρω ξέρω. Του χεις αδυναμία. Δεν πα να σε κάνει να κλαις, να χτυπιέσαι, να ξεφυσάς σα χαροκαμμένη χήρα, να κοιτάς συνέχεια το τηλέφωνο μήπως πάρει, να παίρνεις με απόκρυψη και να το κλείνεις, να σου παριστάνει τον ελεύθερο που δε χωνεύει τις δεσμεύσεις, να κοπροσκυλάει με τους φίλους του, να σου αλλάζει το πρόγραμμα, να σε στήνει, να σε φτύνει… να … να…να! Κι όταν πας να σηκώσεις κεφάλι, να πάρεις τα μάτια σου και να φύγεις, να σε διεκδικεί σα τρελός… ή σαν ερωτευμένος. Και τότε λυγάς. Θυμάσαι του λιναριού τα πάθη που πέρασε η Κάρυ αλλά τελικά τον κέρδισε τον Mr Big και αναθαρρεύεις.
Κι αρχίζεις να τον δικαιολογείς. Μήπως τον πίεσες; Μήπως του τα πρηξες με τον γάμο της ξαδέλφης σου; Μήπως τον φόβισες; Τον τσίτωσες, τον ξενέρωσες; Μήπως να του δινες άλλη μια ευκαιρία τώρα που κατάλαβε τι χάνει; ΟΟΟΟΟΧΙ.
Η αλήθεια είναι πως φοβάσαι πως θα ξανακάνει τα ίδια. Έλα όμως που όταν θέλει είναι αξιαγάπητος. Κι έχεις επενδύσει και πάνω του. Και δεν θέλεις να τον αφήσεις εσύ, που φαγες το πακέτο να τον κάνεις άνθρωπο, για να τον βρει έτοιμο η επόμενη. Και δεν μπορείς και το «στίγμα» της εγκαταλελειμμένης και της αδέσποτης. Κι έτσι τον δέχεσαι πάλι πίσω.
Πιο πολλές φορές από όσες αντέχει η αυτοεκτίμησή σου… Πως επιτέλους μπορείς να πεις όχι;
Ας πούμε ότι είσαι μια ολοκληρωμένη, έξυπνη και όμορφη γυναίκα που έχεις κακοπάθει μαζί του. Και παίρνεις επιτέλους την απόφαση να τον αφήσεις επιτέλους. Το χεις σχεδιάσει, έχεις προβάρει τον λόγο σου με τη φίλη σου και με μια ανάσα του το ανακοινώνεις. Αυτός όμως έχει άλλη γνώμη. Δεν προβλέπεται από το καταστατικό που χει στο μυαλό του να παίρνεις τέτοιες πρωτοβουλίες. Αν πρέπει να χωρίσετε θα το αποφασίσει αυτός.
Κι έτσι, δεν πα να λες εσύ; Η απόφαση έχει ληφθεί και δεν σου πέφτει λόγος.
Μη μου πεις ότι δεν ταυτίζεσαι με αυτό το σενάριο; Όλες έχουμε περάσει μια τέτοια φάση που η μόνη φορά που ο άλλος έδειχνε ενδιαφέρον, ήταν όταν του λέμε να χωρίσουμε. Τότε εκείνος-που λες κι είναι ο ίδιος και για σένα και για μένα και τη φίλη σου-δίνει γη και ύδωρ προκειμένου να πάρει παράταση.
Και μετά με όσο πάθος ερχόταν, με άλλο τόσο στο βγαζε από τη μύτη. Και σένα , και μένα και της φίλης σου και της φίλης μου.
Και δω που τα λέμε δε φταίει αυτός. Αυτός κάνει ενστικτωδώς αυτό που ξέρει: εκμεταλλεύεται το περιθώριο που του δίνεις, δίνω, δίνει. Εμείς είμαστε αυτές που τσαλαπατάμε την αυτοεκτίμησή μας και του αφήνουμε το δικαίωμα να μπαινοβγαίνει στη σχέση, λεηλατώντας την άμυνα μας κι ότι έχει μείνει από την αυτοπεποίθησή μας.
Ακολουθούν μερικά βήματα για να αποκτήσεις σιωπηρά αυτο-κριτική, να βελτιώσεις την αυτοεκτίμηση, να καταπνίξεις το μυρμηγκάκι που έχεις μέσα σου & να γλιτώσεις από την ενοχή και ντροπή:
Όλα είναι φόβος.
Ο φόβος ότι αυτός ο κυκλοθυμικός τύπος που τρέφεται από την ταπείνωσή σου, είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.
Ο φόβος ότι δεν θα βρεις την αγάπη(;) ποτέ ξανά.
Ο φόβος της μοναξιάς με μια ντουζίνα πεινασμένων γατών για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Αυτός ο φόβος είναι τόσο απαίσιος, ανασταλτικός και αιμοβόρικος που σε κάνει να γεννάς δικαιολογίες εκεί που δεν υπάρχουν (γνωστικές στρεβλώσεις sic) με αποτέλεσμα να μην μπορείς να φύγεις από μια κακή ή ακόμα και μία «όχι αρκετά καλή» σχέση. Εξάλλου, αυτός είναι κάποιος που ξέρει τα χούγια σου και σε αποδέχεται-που λέει ο λόγος- είναι ένα γνωστό πρόσωπο … Που να τρέχεις τώρα; Σωστά;
Αποτέλεσμα; Η δυσφορία του να κολλήσεις μαζί του δεν είναι τόσο τρομακτική όσο η διαστρεβλωμένη αντίληψή σου να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτόν. Έτσι θα κάτσεις στα αυγά σου. Και θα μιζεριάζεις θα μαραζώνεις και θα αποδυναμώνεσαι κι άλλο.
Τι να κάνει λοιπόν ένα κορίτσι;
Να καταπολεμήσει όλες αυτές τις δυσάρεστες, σκέψεις που του παραμορφώνουν την αυτοεκτίμηση και να τις αντικαταστήσει με άλλες θετικές, δυναμωτικές αποθεωτικές, υγιείς και δίκαιες σκέψεις φυσικά! Εδώ είναι μερικές χαρακτηριστικές παρανοϊκές σκέψεις που σαμποτάρουν τον εαυτό σου και κάποιες προτάσεις για να τις αντιμετωπίσεις με την ισχυρή ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης:
1. Αντί για: «φοβάμαι να είμαι μόνη μου.»:…
Πες στον εαυτό σου πολλές φορές μέχρι να το πιστέψεις: «Δεν είμαι μόνη μου. Είμαι μαζί μου, κι είμαι καλή παρέα Αν πήξω, μπορώ να ξαναβρεθώ με φίλους που έχω χάσει εδώ και καιρό. Το πιο σημαντικό, όμως είναι, αυτή τη φορά να βρω ευκαιρία να βουτήξω στον κόσμο του εαυτού μου, για έτσι αλλαγή, να ακούσω την καρδιά μου πρώτα και όχι κάποιου άλλου.» Αμερικανιά; Μπορεί. Αλλά αν πιστέψουμε πως οι λέξεις έχουν ενέργεια, το πρώτο που έχεις να κάνεις για να αλλάξεις μια κατάσταση είναι να το πεις. Ξανά και ξανά. Μέχρι να το ακούσεις είτε εσύ… είτε το σύμπαν.
2. Αντί, «Αλλά το σεξ είναι τόσο καλό!». Πες στον εαυτό σου: (σαν την Αστέρω δεν πειράζει, εδώ που φτάσαμε) «Αγάπη μου, ήρθε η ώρα να ωριμάσεις. Η τοξική –ναι τοξική!-επίδραση που έχει στον αυτοσεβασμό μου-ναι αυτοσεβασμό μου!-, όταν δεν είμαστε στο κρεβάτι δεν αξίζει τον κόπο. Θα υπάρξουν κι άλλοι, μπορεί και καλύτεροι αλλά δεν θα το μάθεις αν μείνεις κολλημένη σε αυτόν»
3.΄Αντί «Έχω επενδύσει πέντε χρόνια αυτόν τον τύπο …. Που πας καραβάκι να ξεκινάς τώρα από την αρχή;» Πες στον εαυτό σου: Φαντάσου τον εαυτό σου στα 50 και σκέψου, «Γιατί δεν χώριζα τότε που είχα περάσει μόνο πέντε χρόνια αντί είκοσι χρόνια;» Τρομακτικό ε;
4. Αντί, «Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγος χρόνος να προσαρμοστεί στην ιδέα πριν να αποφασίσει να δεσμευτεί….»: Πες στον εαυτό σου, «Τι είναι αυτό; Σχέση ή μνημόνιο με μονομερείς όρους; Όοοοχι! Στην υπηρεσία του αυτοσεβασμού,-ορκίζομαι- ότι δεν θα αφήσω κανέναν να μου επιβάλλει τους όρους του, εκτός αν έχουμε αποφασίσει από κοινού κάτι. Αντ αυτού, μπορείς να πάρεις το ρίσκο –γλυκέ μου- και να με αναζητήσεις όταν τελειώσεις με τα υπαρξιακά σου, αν ακόμη ενδιαφέρομαι… Μέχρι τότε θα κάνω κι εγώ ότι μου καπνίσει»
5. Αντί του «Κι αν καλύτερα δεν γίνεται; Αν αυτός είναι το καλύτερο που μπορώ;» Πες στον εαυτό σου: «Οχι, μωρό μου, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνω μαζί του, αν δεν με κάνει να νιώθω καλά υπέροχα για τον εαυτό μου. Αυτή η εμπειρία, όσο κακή κι αν φαίνεται, δεν είναι και συνολική σπατάλη. Με έκανε σοφότερη, ώστε, να κρίνω καλύτερα και να αποφύγω την παγίδα, κι όταν ένας τύπος αληθινός που να αξίζει τον κόπο, εμφανιστεί, να τον αναγνωρίσω. «
Δες το σαν μάθημα και ξεκόλλα. Πάρε φόρα κι αντιμετώπισε τους φόβους σου, και βρες τη δύναμη να σπάσεις μια σχέση που δεν σου κάνει. Μίλα με τον εαυτό σου και συμβούλεψέ τον σαν να είναι η κολλητή σου. Αν δεν το κάνεις εσύ για σένα ποιος θα το κάνει;
[ad_2]
Source link
