Το Εφετείο απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισης του κατηγορουμένου για σοβαρά αδικήματα απαγωγής και βασανιστηρίων, επικυρώνοντας την απόφαση του Κακουργιοδικείου
Το Εφετείο απέρριψε την έφεση κατηγορουμένου, ο οποίος ζητούσε την αποφυλάκισή του υπό όρους, στο πλαίσιο ποινικής υπόθεσης που αφορά σοβαρά αδικήματα απαγωγής, βασανιστηρίων και πρόκλησης σωματικών βλαβών σε βάρος άνδρα.
Ως εκ τούτου, επικύρωσε την απόφαση του Κακουργιοδικείου Λάρνακας για συνέχιση της κράτησής του.
Σύμφωνα με την απόφαση, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες, μαζί με δεύτερο κατηγορούμενο και άλλο πρόσωπο. Συγκεκριμένα, κατηγορούνται ότι στέρησαν την ελευθερία του παραπονούμενου με σκοπό να τον υποβάλουν σε μεταχείριση που θα έθετε σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα, ότι τον βασάνισαν και ότι του προκάλεσαν πραγματικές σωματικές βλάβες.
Όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο, τα βασανιστήρια φέρονται να περιλάμβαναν τοποθέτηση πιστολιού στο στόμα του παραπονούμενου, κτυπήματα με ζώνη στο κεφάλι και σε άλλα μέρη του σώματος, κλωτσιές, χρήση συσκευής εκκένωσης ηλεκτρισμού, απειλή με μαχαίρι, καθώς και πρόκληση τραυματισμών στον αντιβραχίονα, στο άνω χείλος και στο τριχωτό της κεφαλής.
Η κράτηση του κατηγορουμένου είχε αρχικά αποφασιστεί λόγω κινδύνου φυγοδικίας. Στη συνέχεια, η υπεράσπιση επιχείρησε να ανατρέψει το μέτρο της κράτησης, επικαλούμενη νέα δεδομένα, ωστόσο το Κακουργιοδικείο απέρριψε το αίτημα.
Καθοριστικό στοιχείο στην επιχειρηματολογία της υπεράσπισης αποτέλεσε ένορκη δήλωση του παραπονούμενου, με την οποία δήλωνε ότι δεν είχε πλέον παράπονο από τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο και ότι δεν επιθυμούσε να καταθέσει εναντίον του. Μάλιστα, υποστήριζε ότι ο κατηγορούμενος ουδέποτε τον κτύπησε ή τον απείλησε, εκφράζοντας παράλληλα τη μεταμέλειά του για την αρχική καταγγελία.
Η υπεράσπιση υποστήριξε ότι η δήλωση αυτή συνιστούσε ουσιώδη μεταβολή των δεδομένων της υπόθεσης, η οποία έπρεπε να οδηγήσει σε επανεξέταση της κράτησης και στην επιβολή εναλλακτικών όρων εγγύησης. Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι το Κακουργιοδικείο δεν αιτιολόγησε επαρκώς γιατί εξακολουθούσε να υφίσταται πιθανότητα καταδίκης, παρά την αλλαγή στάσης του παραπονούμενου.
Το Εφετείο, εξετάζοντας τους τέσσερις λόγους έφεσης, έκρινε ότι δεν υπήρχε σφάλμα στην πρωτόδικη απόφαση. Όπως επισημαίνεται, η μεταγενέστερη ένορκη δήλωση δεν αναιρεί το υφιστάμενο μαρτυρικό υλικό, ούτε εξαφανίζει την πιθανότητα καταδίκης που είχε ήδη διαπιστωθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης της κράτησης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός ότι οι αρχικές καταθέσεις του παραπονούμενου εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του μαρτυρικού υλικού. Συνεπώς, η μεταγενέστερη αλλαγή της στάσης του δεν μπορεί από μόνη της να εξαλείψει τα στοιχεία που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου.
Το Εφετείο υπογράμμισε, μάλιστα, ότι οι κατηγορίες αφορούν πράξεις που αποδίδονται από κοινού στους δύο κατηγορουμένους και σε άλλο πρόσωπο, στη βάση των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα. Ως εκ τούτου, η δήλωση του παραπονούμενου ότι ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος δεν τον κτύπησε ή δεν τον απείλησε δεν ανατρέπει το πραγματικό υπόβαθρο των κατηγοριών.
Παράλληλα, το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η κράτηση υπόδικου αποτελεί μέτρο εξαίρεσης και ότι η απόφαση για τη διατήρησή της εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το Εφετείο επεμβαίνει μόνο όταν διαπιστώνεται ότι η εξουσία αυτή δεν ασκήθηκε ορθά ή ότι παραγνωρίστηκαν ουσιώδη κριτήρια.
Καταλήγοντας, έκρινε ότι κανένας από τους τέσσερις λόγους έφεσης δεν ήταν βάσιμος και απέρριψε την έφεση στο σύνολό της, επικυρώνοντας την απόφαση του Κακουργιοδικείου για συνέχιση της κράτησης του κατηγορουμένου.
