Από νωρίς το πρωί, πάντα στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης. Μια δυνατή φωνή. Κι όμως, για χρόνια, πίσω από αυτή τη φωνή υπήρχε μια σιωπή, μια προσωπική αλήθεια που η ίδια δυσκολεύτηκε πολύ να πει δυνατά.

Ήταν μόλις 28 χρονών, όταν η ζωή της άλλαξε σε μια στιγμή, με μια διάγνωση, πολλαπλή σκλήρυνση. Ο κόσμος της γκρεμίστηκε, φοβήθηκε. Για χρόνια δεν μιλούσε για την ασθένειά της.

Κάθε ξημέρωμα, όμως, ήταν εκεί, πίσω από το μικρόφωνο του τρίτου προγράμματος. Να κάνει αυτό που αγαπά, να ενημερώνει. Όταν άρχισαν τα κινητικά προβλήματα, πάλι δεν μίλησε.

Προσπάθησε να τα κρύψει. Δεν ήξερε πώς θα την αντιμετώπιζαν οι άλλοι, αν μάθαιναν την αλήθεια. Μέχρι που κατάλαβε πως, για να μπορέσει να προχωρήσει, έπρεπε πρώτα να αποδεχθεί αυτό που της συνέβαινε.

Και κάπου εκεί, η σιωπή άρχισε να γίνεται φωνή. Όχι μόνο η δική της, φωνή για τους ανθρώπους με πολλαπλή σκλήρυνση. Η δέσποινα μίλησε ανοιχτά και άρχισε να αγωνίζεται για όσα οι ασθενείς είχαν ανάγκη.

Πρόσβαση στις θεραπείες, εξετάσεις, δικαιώματα, αξιοπρέπεια. Σήμερα, συνεχίζει να προσφέρει, μέσα από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Πολλαπλής Σκλήρυνσης, την Ομοσπονδία Συνδέσμων Ασθενών Κύπρου και την Κυπριακή Συνομοσπονδία Οργανώσεων Αναπήρων. Και όλα αυτά τα χρόνια, παρά τα κινητικά προβλήματα, δεν σταμάτησε ποτέ να κάνει αυτό που αγαπά.

Να ενημερώνει, να βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο. Σήμερα, η Δέσποινα Ρούσου συνεχίζει να ξυπνά πριν ακόμη ξημερώσει. Να ετοιμάζεται, να πηγαίνει στο ΡΙΚ, να κάθεται πίσω από το ίδιο μικρόφωνο.

Και κάθε πρωί, να λέει ξανά καλημέρα. Ίσως τελικά αυτή η καθημερινή καλημέρα, να λέει περισσότερα για τη Δέσποινα από οποιαδήποτε άλλη λέξη. Για τη δύναμη να συνεχίζεις, να παραμένεις παρούσα, να κάνεις αυτό που αγαπάς, κάθε μέρα, ξανά.

Το Πρωτείο Ζωής, εις μνήμη του Άντη Χατζηκωστή, στα βραβεία Madame Figaro Γυναίκες της Χρονιάς 2026, απονέμεται στη Δέσποινα Ρούσου.

Τα λόγια της Δέσποινας Ρούσου

«Απόψε, πραγματικά, τα λόγια μοιάζουν μικρά, μπροστά σε μια τόσο μεγάλη τιμή. Παραλαμβάνω αυτό το βραβείο με σεβασμό, στη μνήμη του Άντη Χατζηκωστή. Και με επίγνωση του συμβολισμού που κουβαλά το όνομά του.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται μόνο με όσα καταφέρνουμε. Αλλά κυρίως με όσα ξεπερνάμε. Με όσα προσφέρουμε και με το αποτύπωμα το οποίο αφήνουμε στις ζωές των άλλων.

Πιστεύω πως δύναμη δεν σημαίνει ότι δεν λυγίζουμε ποτέ. Σημαίνει ότι ακόμη και όταν λυγίσουμε, θα βρούμε μέσα μας έναν λόγο για να συνεχίσουμε. Να ξανασηκωθούμε, να ελπίσουμε, να προχωρήσουμε.

Κι αν η δική μου διαδρομή μπορεί να μεταδώσει ένα μήνυμα, θα ήθελα να είναι αυτό. Να μην θεωρούμε ποτέ τη ζωή δεδομένη. Και να μην υποτιμάμε ποτέ τη δύναμη την οποία μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά το Madame Figaro και όλους όσοι διατηρούν ζωντανό το θεσμό και τη μνήμη του Άντη Χατζηκωστή. Το αφιερώνω σε όσους αγωνίζονται σιωπηλά, σε όσους περνούν τις δικές τους δύσκολες διαδρομές και σε όσους χρειάζονται μια μικρή υπενθύμιση ότι πάντα υπάρχει χώρος για ελπίδα».

 

Πηγή: Sigmalive