«Όχι» σε έφεση οδηγού για αποζημιώσεις €35.000 σε μοτοσικλετιστή στη Λευκωσία

Έφεση κατά απόφασης με την οποία επιδικάστηκαν αποζημιώσεις για τραυματισμούς, που υπέστη μοτοσικλετιστής σε τροχαίο δυστύχημα απέρριψε το Εφετείο, επικυρώνοντας την πρωτόδικη κρίση για το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, που καθορίστηκαν στις €35.000 επί πλήρους ευθύνης.

Παράλληλα, διατηρήθηκε η επιδίκαση ποσού €10.000 για τη μελλοντική ανάγκη αρθροπλαστικής επέμβασης, καθώς και €760,68 για έξοδα μεταφοράς και διαμονής του τραυματία και της μητέρας του.

Το τροχαίο σημειώθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2007, στην οδό Ηλία Παπακυριακού, στη Μακεδονίτισσα της επαρχίας Λευκωσίας, όταν αυτοκίνητο που οδηγούσε γυναίκα συγκρούστηκε με μοτοσικλέτα. Ο οδηγός της μοτοσικλέτας προσέφυγε στο δικαστήριο, διεκδικώντας αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές.

Κατά την πρωτόδικη διαδικασία, οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι η ευθύνη για το δυστύχημα κατανεμόταν σε ποσοστό 80% στην οδηγό του αυτοκινήτου και 20% στον μοτοσικλετιστή. Συμφωνήθηκαν, επίσης, ειδικές αποζημιώσεις συνολικού ύψους €17.528, καθώς και γενικές αποζημιώσεις €4.000 επί πλήρους ευθύνης για μώλωπες, εγκαύματα, διάστρεμμα αυχένα και τραύμα στο δεξί χέρι.

Η βασική διαφωνία αφορούσε τη σοβαρότητα του τραυματισμού στο αριστερό γόνατο, την αναγκαιότητα χειρουργικής επέμβασης και το ενδεχόμενο να χρειαστεί ο τραυματίας νέα επέμβαση στο μέλλον. Η οδηγός αμφισβήτησε, επίσης, ότι η ρήξη του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου προκλήθηκε από το συγκεκριμένο δυστύχημα.

Η ρήξη του χιαστού και η αξιολόγηση της ιατρικής μαρτυρίας

Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αξιολογώντας τις καταθέσεις των διαδίκων και των ιατρών που εξέτασαν τον μοτοσικλετιστή, κατέληξε ότι η ρήξη του οπίσθιου χιαστού στο αριστερό γόνατο προκλήθηκε από τη σύγκρουση των δύο οχημάτων. Έκρινε ότι ο τραυματισμός μπορούσε να προήλθε είτε από την πρόσκρουση του γονάτου στο όχημα είτε από την πτώση του οδηγού στην άσφαλτο μετά τη σύγκρουση.

Η πλευρά της οδηγού υποστήριξε ότι η εκδοχή αυτή ήταν αυθαίρετη, επισημαίνοντας ότι η μοτοσικλέτα έπεσε προς τα δεξιά και ότι οι τραυματισμοί στη δεξιά πλευρά του σώματος δεν δικαιολογούσαν το συμπέρασμα πως είχε τραυματιστεί το αριστερό γόνατο κατά τον τρόπο που περιέγραψε ο ενάγων.

Το Εφετείο δεν αποδέχθηκε το επιχείρημα. Όπως προκύπτει από την απόφαση, η πτώση προς τα δεξιά και οι τραυματισμοί στη συγκεκριμένη πλευρά δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο το αριστερό γόνατο να είχε τραυματιστεί κατά τη σύγκρουση. Το αριστερό πόδι του οδηγού μοτοσικλέτας βρίσκεται σε λυγισμένη θέση και είναι εκτεθειμένο, γεγονός που καθιστούσε εύλογη την επαφή του είτε με το αυτοκίνητο είτε με τη μοτοσικλέτα κατά την πρόσκρουση.

Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι δεν ήταν απαραίτητο να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ο μηχανισμός πρόκλησης της ρήξης, αλλά να αποδειχθεί, με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι ο τραυματισμός προήλθε από το δυστύχημα. Έκρινε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε αξιολογήσει επαρκώς τη μαρτυρία και ότι δεν υπήρχε λόγος να ανατραπεί το σχετικό εύρημα.

Απορρίφθηκαν, επίσης, οι αιτιάσεις της εφεσείουσας σχετικά με την αξιολόγηση των ιατρικών καταθέσεων και τις αναφορές στο δεξί αντί του αριστερού γονάτου σε ιατρική έκθεση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η αναφορά στο δεξί γόνατο οφειλόταν σε λάθος στην έκθεση και όχι σε ουσιαστική αντίφαση που έπληττε την αξιοπιστία της μαρτυρίας.

Το Εφετείο επικύρωσε ακόμη την αξιολόγηση της μαρτυρίας σχετικά με την αναγκαιότητα της χειρουργικής επέμβασης. Έλαβε υπόψη ότι οι ορθοπεδικοί που εξέτασαν τον τραυματία σε χρονικό σημείο κοντά στη διάγνωση είχαν άμεση εικόνα της κατάστασής του, ενώ ο ιατρός που κατέθεσε για την υπεράσπιση τον είχε εξετάσει μετά τη χειρουργική επέμβαση και είχε αναφέρει ότι δεν γνώριζε κατά πόσο αυτή ήταν αναγκαία.

Η μελλοντική αρθρίτιδα και η πιθανότητα νέας επέμβασης

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της έφεσης ήταν κατά πόσο υπήρχε επαρκής μαρτυρία ότι ο μοτοσικλετιστής θα αντιμετώπιζε στο μέλλον μετατραυματική αρθρίτιδα, η οποία θα καθιστούσε αναγκαία την ολική αρθροπλαστική του αριστερού γόνατος.

Η εφεσείουσα υποστήριξε ότι τα ευρήματα δεν δικαιολογούσαν ένα τέτοιο συμπέρασμα, καθώς κατά τη χειρουργική επέμβαση τα υπόλοιπα ενδοαρθρικά στοιχεία, όπως ο μηνίσκος, οι χόνδροι και οι άλλοι σύνδεσμοι, είχαν διαπιστωθεί ως φυσιολογικά.

Το Εφετείο έκρινε, ωστόσο, ότι η φυσιολογική κατάσταση των υπόλοιπων στοιχείων δεν αναιρούσε τη ρήξη του οπίσθιου χιαστού ούτε τις συνέπειές της. Σύμφωνα με τα ευρήματα της πρωτόδικης απόφασης, ο τραυματίας εξακολουθούσε να παρουσιάζει αστάθεια στο γόνατο, παρά τις φυσιοθεραπείες, ενώ αντιμετώπιζε πόνο και ενοχλήματα στις καθημερινές του δραστηριότητες και είχε περιοριστεί η δυνατότητά του να ασχολείται με τα αθλήματα που έκανε προηγουμένως.

Το Δικαστήριο έλαβε υπόψη την ιατρική μαρτυρία ότι η χρόνια αστάθεια μετά από ρήξη του οπίσθιου χιαστού μπορεί να οδηγήσει σε εκφυλιστικές αλλοιώσεις και μετατραυματική αρθρίτιδα. Διευκρίνισε ότι η απουσία τέτοιων αλλοιώσεων κατά τον χρόνο της επέμβασης δεν αποκλείει την εμφάνισή τους σε μεταγενέστερο στάδιο.

Στην απόφαση επισημαίνεται ότι η χειρουργική επέμβαση, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, δεν εξασφάλισε πλήρη αποθεραπεία. Αντίθετα, κρίθηκε ότι υπήρχε σχεδόν βέβαιη πιθανότητα εμφάνισης μετατραυματικής αρθρίτιδας στο μέλλον, με επακόλουθη ανάγκη ολικής αρθροπλαστικής του γόνατος.

Γιατί διατηρήθηκαν οι αποζημιώσεις των €35.000

Με τον ένατο λόγο έφεσης, η οδηγός υποστήριξε ότι οι γενικές αποζημιώσεις ήταν υπερβολικές και ζήτησε να περιοριστούν στις €25.000. Προς υποστήριξη της θέσης της επικαλέστηκε προηγούμενη δικαστική απόφαση στην οποία επιδικάστηκαν €40.000 για σοβαρότερους, όπως υποστήριξε, τραυματισμούς.

Το Εφετείο υπενθύμισε ότι δεν επεμβαίνει εύκολα στο ύψος των αποζημιώσεων που καθορίζει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Παρέμβαση δικαιολογείται όταν το ποσό είναι τόσο ανεπαρκές ή υπερβολικό ώστε να καθίσταται εμφανώς λανθασμένος ο υπολογισμός ή όταν έχει εφαρμοστεί εσφαλμένη νομική προσέγγιση.

Εξετάζοντας τα δεδομένα της υπόθεσης, το Δικαστήριο έκρινε ότι η σοβαρότητα του τραυματισμού, ο πόνος, η αστάθεια του γόνατος, οι περιορισμοί στην καθημερινότητα και η απώλεια της δυνατότητας συμμετοχής σε αθλητικές δραστηριότητες δικαιολογούσαν το ποσό που επιδικάστηκε.

Στην κρίση του συνυπολογίστηκε, επίσης, ότι ο τραυματίας χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση, χωρίς να αποκατασταθεί πλήρως η κατάστασή του, ενώ παρέμενε ο κίνδυνος μελλοντικής αρθρίτιδας και νέας επέμβασης.

Παρότι το ποσό των €35.000 κινείται, σύμφωνα με την απόφαση, στα ανώτερα επιτρεπτά επίπεδα, το Εφετείο έκρινε ότι δεν ήταν έκδηλα υπερβολικό ώστε να δικαιολογείται η μείωσή του. Απέρριψε, συνεπώς, και τον ένατο λόγο έφεσης.

€2.800 έξοδα για την έφεση

Καταλήγοντας, το Εφετείο απέρριψε και τους εννέα λόγους έφεσης και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Η εφεσείουσα καταδικάστηκε, επιπλέον, να καταβάλει €2.800 ως έξοδα της έφεσης, πλέον ΦΠΑ, εάν υπάρχει.