Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της με την Πάφος F.C., η ΑΕΚ τίμησε τον Ανδρέα Μουσκάλλη, τον προπονητή που της χάρισε τον πρώτο τίτλο στην ιστορία της, το κύπελλο Κύπρου το 2004. Έναν σπουδαίο, για την εποχή του, προπονητή, αλλά και άνθρωπο, ο οποίος πρόσφερε τα μέγιστα στο ενοποιημένο σωματείο της Λάρνακας, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα στην ιστορία της ΑΕΚ, ειδικά στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ενοποίησης.
Ήταν, τότε, που ο Α. Μουσκάλλης ανέλαβε, ίσως, την πιο δύσκολη αποστολή στην προπονητική του καριέρα, τη σεζόν 1995-96, μόλις τη δεύτερη χρονιά μετά την ενοποίηση ΕΠΑ-ΠΟΛ. Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδος για τον Κύπριο τεχνικό, αφού στην πλειοψηφία των Λαρνακέων φιλάθλων υπήρχαν ακόμα στις σκέψεις και στο μυαλό τους η ΕΠΑ και ο ΠΟΛ. Στους αγώνες της ΑΕΚ μετρούσαν πόσοι παίκτες της ΕΠΑ αγωνίζονταν στη βασική ενδεκάδα και πόσοι του Πεζοπορικού. Μετρούσαν τα χρώματα στις φανέλες και στα παντελονάκια, πόσο ήταν το κίτρινο και πόσο ήταν το πράσινο.
Επί εβδομαδιαίας βάσης ο Μουσκάλλης συναντούσε τον τότε πρόεδρο Ντίνο Λευκαρίτη και μαζί προσπαθούσαν να «κολλήσουν» τα κομμάτια, προκειμένου να προχωρήσει η ενοποιημένη ομάδα. Οι δυσκολίες ήταν τεράστιες. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαφορετικές κουλτούρες έπρεπε να ενωθούν…
Ο Μουσκάλλης τα κατάφερε. Έχοντας στη διάθεσή του μια πλειάδα ικανών Κυπρίων ποδοσφαιριστών, μπόρεσε να παρουσιάσει ένα ισχυρό σύνολο που τερμάτισε στην 4η θέση και ήταν φιναλίστ του κυπέλλου. Ήταν η απαρχή για μια δυνατή ΑΕΚ. Ακολούθησαν οι ιστορικοί αγώνες με την Μπαρτσελόνα, όπου η ΑΕΚ στάθηκε αξιοπρεπέστατα και κέρδισε τον σεβασμό όλων των φιλάθλων.
Η ιστορία της ΑΕΚ ξεκίνησε να γράφεται με τον Ανδρέα Μουσκάλλη στον πάγκο της. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Λαρνακείς φίλαθλοι, οι οποίοι ξέρουν ν’ αναγνωρίζουν και να τιμούν ανθρώπους που πρόσφεραν στην ομάδα τους.
Βάσος Βάσου
