Υπάρχουν πόλεις που ζουν τη νύχτα και άλλες που αναπνέουν το πρωί. Η Λάρνακα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, η πόλη ξυπνά αργά και γαλήνια, σαν να γνωρίζει καλά ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται βιασύνη.
Η θάλασσα παίρνει χρώματα χρυσά και γαλάζια, οι ψαράδες ετοιμάζουν τα καΐκια τους και οι πρώτοι περιπατητές γεμίζουν τον παραλιακό δρόμο των Φοινικούδων. Η μυρωδιά του καφέ μπλέκεται με την αλμύρα της θάλασσας και ο ήχος των κυμάτων γίνεται η πιο αυθεντική μουσική της ημέρας.
Τα πρωινά στη Λάρνακα δεν είναι απλώς μια στιγμή της ημέρας είναι εμπειρία. Είναι εκείνες οι μικρές εικόνες που θυμίζουν πως η ποιότητα ζωής κρύβεται στα απλά: σε έναν ήσυχο περίπατο, σε μια καλημέρα από έναν άγνωστο, σε ένα τραπέζι δίπλα στο νερό πριν αρχίσει ο θόρυβος της καθημερινότητας.
Ίσως γι’ αυτό όσοι ζουν εδώ δυσκολεύονται να την αποχωριστούν. Γιατί η Λάρνακα δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Σε κερδίζει ήρεμα, καθημερινά, με έναν τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο όπως ακριβώς ένα όμορφο πρωινό.
Και όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλότερα και η πόλη αρχίζει να κινείται στους δικούς της ρυθμούς, μένει πάντα εκείνη η αίσθηση ότι για λίγες ώρες, νωρίς το πρωί, άγγιξες κάτι που έμοιαζε με παράδεισο.
