Πήρε το παιδί της και έφυγε από Κύπρο – Τη συνέλαβαν στην Ελλάδα
Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε αίτηση γυναίκας ελληνικής καταγωγής, η οποία επιδίωκε να εξασφαλίσει άδεια ώστε να προσβάλει με προνομιακό ένταλμα Certiorari το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον της στις 17 Φεβρουαρίου 2026 από δικαστή του Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας.
Η υπόθεση συνδέεται με μακροχρόνια οικογενειακή διαμάχη για ανήλικο παιδί και με ισχυρισμούς περί παράνομης παραμονής του παιδιού εκτός Κύπρου.
Στην απόφαση, που εξέδωσε ο δικαστής Μαλάχτος, καταγράφεται ότι η αιτήτρια τελεί σήμερα υπό κράτηση στην Ελλάδα, μετά από διάταξη ελληνικού δικαστηρίου για την έκδοσή της στην Κύπρος. Παράλληλα, σύμφωνα με όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, έχει ήδη προσφύγει στον Άρειος Πάγος ζητώντας αναίρεση της απόφασης έκδοσης.
Το ιστορικό της υπόθεσης ανάγεται στο 2014, όταν η γυναίκα και ο παραπονούμενος, Κύπριος υπήκοος, απέκτησαν παιδί εκτός γάμου. Μετά τον χωρισμό τους το 2016, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας είχε αναθέσει την επιμέλεια, φύλαξη και φροντίδα του παιδιού στη μητέρα, καθορίζοντας ως τόπο διαμονής του παιδιού την κατοικία της στην Κύπρο. Στον πατέρα είχε παραχωρηθεί δικαίωμα επικοινωνίας τέσσερις ημέρες την εβδομάδα, σε συγκεκριμένες ώρες.
Το ίδιο διάταγμα επέτρεπε στη μητέρα να ταξιδεύει με το παιδί στην Ελλάδα κατά τις περιόδους των Χριστουγέννων, του Πάσχα και το καλοκαίρι μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, χωρίς τη συγκατάθεση του πατέρα, υπό την προϋπόθεση γραπτής ενημέρωσής του. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, η αιτήτρια αναχώρησε με το παιδί για την Ελλάδα στις 21 Ιουλίου 2022, αφού προηγουμένως είχε ενημερώσει τον πατέρα, όμως δεν επέστρεψε ποτέ στην Κύπρο.
Η αστυνομική διερεύνηση που ακολούθησε αφορούσε το αδίκημα της παράνομης κατακράτησης ανηλίκου εκτός των ορίων της Δημοκρατίας, κατά παράβαση του άρθρου 248Α του Ποινικού Κώδικα. Είχε προηγηθεί, στις 19 Δεκεμβρίου 2025, η έκδοση εθνικού εντάλματος σύλληψης, το οποίο αποτελεί αντικείμενο ξεχωριστής διαδικασίας ενώπιον του Ανωτάτου.
Η υπεράσπιση της αιτήτριας ανέπτυξε δύο βασικούς άξονες επιχειρηματολογίας. Ο πρώτος αφορούσε τη νομιμότητα του αρχικού εντάλματος σύλληψης του Δεκεμβρίου 2025, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για το μεταγενέστερο Ευρωπαϊκό Ένταλμα. Ο δεύτερος αφορούσε αυτοτελώς το ίδιο το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης.
Το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι για το πρώτο ζήτημα έχει ήδη κριθεί σε άλλη διαδικασία πως προκύπτει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμο θέμα ως προς το κατά πόσο η έκδοση του εθνικού εντάλματος ήταν αναγκαία και αναλογική. Για τον λόγο αυτό είχε δοθεί άδεια στην αιτήτρια να προσβάλει εκείνο το ένταλμα. Μάλιστα, τονίζεται ότι αν το ένταλμα της 19ης Δεκεμβρίου 2025 ακυρωθεί, τότε θα καταρρεύσει και το Ευρωπαϊκό Ένταλμα που στηρίχθηκε σε αυτό.
Ωστόσο, ως προς τον αυτοτελή λόγο ακύρωσης του Ευρωπαϊκού Εντάλματος, το Ανώτατο δεν πείστηκε. Η αιτήτρια υποστήριξε ότι στο έντυπο του Ευρωπαϊκού Εντάλματος, στη σελίδα όπου περιγράφονται οι αξιόποινες πράξεις, παρατέθηκε λεκτικό που αντιστοιχεί στο άρθρο 248 του Ποινικού Κώδικα περί αρπαγής προσώπου και όχι στο άρθρο 248Α, που αφορά την παράνομη κατακράτηση ανηλίκου εκτός Δημοκρατίας.
Ο δικαστής έκρινε ότι η συγκεκριμένη αναφορά δεν δημιουργεί ουσιαστικό ή εκ πρώτης όψεως συζητήσιμο ζήτημα νομιμότητας. Σημείωσε ότι στο βασικό τμήμα του εντάλματος είχε γίνει επιλογή της κατηγορίας «Απαγωγή, παράνομη κατακράτηση και ομηρία», ενώ σε άλλα σημεία του εγγράφου υπήρχε σαφής αναφορά στο άρθρο 248Α και καταγράφονταν όλες οι αναγκαίες λεπτομέρειες της υπόθεσης. Δεν αποκλείστηκε, μάλιστα, το ενδεχόμενο η πρόσθετη αναφορά να έγινε για να αναδειχθεί αντιστοιχία με διατάξεις του ελληνικού ποινικού δικαίου, δεδομένου ότι το ένταλμα θα εκτελείτο στην Ελλάδα.
Καταλήγοντας, το Ανώτατο έκρινε ότι το συγκεκριμένο σφάλμα ή η συγκεκριμένη διατύπωση δεν αρκεί για να ενεργοποιηθεί η εξαιρετική προνομιακή δικαιοδοσία ακύρωσης δικαστικής πράξης. Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίφθηκε στο σύνολό της, αφήνοντας ανοιχτή μόνο την παράλληλη διαδικασία που αφορά το αρχικό εθνικό ένταλμα σύλληψης.
Πηγή: Sigmalive
