Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η φιλανθρωπική μουσικοχορευτική εκδήλωση «Ο Χορός Δικαίωμα – Το Τραγούδι Ελπίδα», η οποία διεξήχθη στο Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας Γιώργος Λυκούργος και το κοινό έδωσε μαζικά το παρών του. Η όλη εκδήλωση τέθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως Κώστας Φυτιρής.
Τα έσοδα της παράστασης διατέθηκαν στο Ίδρυμα Δικαίωμα Ελπίδας, ενισχύοντας το σημαντικό κοινωνικό του έργο, ενώ στη διοργάνωση συμμετείχαν η Σχολή Χορού Ζορμπάς και οι Μικροί Ρεμπέτες.
Θα σταθούμε ιδιαίτερα στους μουσικούς καλλιτέχνες της βραδιάς, που έδωσαν μια παράσταση ψυχής και αυθεντικότητας. Το κοινό, σε κάθε τραγούδι, τους αποθέωνε με θερμό και ειλικρινές χειροκρότημα. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη συγκίνηση, ζεστασιά και μια σπάνια αίσθηση συλλογικότητας.
Ακούσαμε και ερευνήσαμε για τους Μικρούς Ρεμπέτες και μάθαμε ότι έχουν στο ενεργητικό τους πολλές διακρίσεις και συνεργασίες με τεράστιους μουσικούς τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Στη φιλανθρωπική βραδιά, ερμήνευσαν άψογα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών — του Βασίλη Τσιτσάνη, του Μάρκου Βαμβακάρη, του Γιώργου Μητσάκη, του Γιώργου Ζαμπέτα και πολλών άλλων, με τέτοια ακρίβεια και συναίσθημα που καταχειροκροτήθηκαν από το κοινό.
Οι Μικροί Ρεμπέτες έχουν την έδρα τους στην ελεύθερη επαρχία Αμμοχώστου, στη Σωτήρα Αμμοχώστου, και αποτελούν τη μοναδική νεανική χορωδία στον πανελλήνιο χώρο που ασχολείται αποκλειστικά και σοβαρά με το ρεμπέτικο τραγούδι. Η πορεία τους ξεκίνησε το 2013 υπό την καθοδήγηση του μαέστρου και δημιουργού τους, Γιώργου Δημητρίου, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια αφοσίωση και συνέπεια.
Δεν περιμέναμε πως μια συναυλία με θέμα το ρεμπέτικο τραγούδι θα μας ανέβαζε τόσο πολύ την ψυχολογία και τη διάθεση. Η ειλικρίνεια των παιδιών πάνω στη σκηνή, χωρίς ίχνος επιτήδευσης, δημιούργησε μια εμπειρία σχεδόν λυτρωτική, θυμίζοντάς μας ότι η μουσική μπορεί να γίνει παρηγοριά, δύναμη και ελπίδα.
Η σύμπραξη μουσικής και χορού προσέφερε μια ολοκληρωμένη πολιτιστική εμπειρία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος. Το χειροκρότημα δεν ήταν τυπικό· ήταν αυθόρμητο, παρατεταμένο και γεμάτο ευγνωμοσύνη.
Τέτοιες πρωτοβουλίες αποδεικνύουν ότι ο πολιτισμός μπορεί να αποτελεί ταυτόχρονα παιδεία και κοινωνική προσφορά. Όταν νέοι άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο και ψυχή για να κρατήσουν ζωντανή την παράδοση, τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον.
Σίγουρα πρόκειται για μια παράσταση που θα θέλαμε να ζήσουμε ξανά — γιατί τέτοιες βραδιές δεν είναι απλώς εκδηλώσεις, αλλά εμπειρίες που σε γεμίζουν και σου θυμίζουν ότι το ρεμπέτικο τραγούδι παραμένει ζωντανό και δεν θα χαθεί ποτέ.
Στο επανιδείν…
