Η βία απέναντι στα ζώα είναι ξεκάθαρο σημάδι μιας αποτυχημένης κοινωνίας
Η παρακμή μιας κοινωνίας δεν εκδηλώνεται μόνο μέσα από μεγάλα εγκλήματα ή θεαματικές πράξεις διαφθοράς. Συχνά ξεκινά σιωπηλά, όταν πράξεις βίας, απαξίωσης και αυθαιρεσίας αντιμετωπίζονται ως «δευτερεύουσες», όταν η κακοποιητική συμπεριφορά εξομαλύνεται και η θεσμική ευθύνη υποκαθίσταται από πρόχειρες δικαιολογίες. Εκεί ακριβώς γεννιέται η επικίνδυνη ανοχή, η οποία σταδιακά διαβρώνει το ίδιο το κράτος δικαίου.
Το περιστατικό βάναυσης συμπεριφοράς απέναντι σε προστατευόμενο ζώο στη Χλώρακα δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο ή «ατυχές» γεγονός. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια βαθύτερη παθογένεια: τη χαλαρή στάση απέναντι στον νόμο και την ευκολία με την οποία σοβαρά περιστατικά βίας επιχειρούνται να υποβαθμιστούν. Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη, αλλά κυρίως το γεγονός ότι καταγράφηκαν εικόνες βάναυσης και κακοποιητικής συμπεριφοράς, εικόνες που δεν επιδέχονται παρερμηνείας.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη, αλλά κυρίως το γεγονός ότι καταγράφηκαν εικόνες βάναυσης και κακοποιητικής συμπεριφοράς, εικόνες που δεν επιδέχονται παρερμηνείας. Υπό αυτό το πρίσμα, ανεξαρτήτως της αιτίας θανάτου του ζώου, η μεταχείριση που είδαμε δεν μπορεί να θεωρηθεί αμελητέα. Ακόμη και αν το ζώο ήταν ήδη νεκρό, όπως εκ των υστέρων υποστηρίζεται, οι πράξεις που καταγράφηκαν συνιστούν κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας σεβασμού και ευθύνης. Οι εικόνες αυτές παραμένουν εσχάτως κακοποιητικές και δεν αναιρούνται εκ των υστέρων από καμία εξήγηση.
Υπό αυτό το πρίσμα, ανεξαρτήτως της αιτίας θανάτου του ζώου, η μεταχείριση που είδαμε δεν μπορεί να θεωρηθεί αμελητέα. Ακόμη και αν το ζώο ήταν ήδη νεκρό, όπως εκ των υστέρων υποστηρίζεται, οι πράξεις που καταγράφηκαν συνιστούν κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας σεβασμού και ευθύνης. Οι εικόνες αυτές παραμένουν εσχάτως κακοποιητικές και δεν αναιρούνται εκ των υστέρων από καμία εξήγηση.
Εγείρονται, ωστόσο, και σοβαρά ερωτηματικά ως προς τη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Η επίκληση ταχύτατων πορισμάτων και πρόχειρων εξηγήσεων προκαλεί εύλογο προβληματισμό. Το γεγονός ότι, μέσα σε λίγες μόλις ώρες, οι Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας ισχυρίστηκαν ότι κατέληξαν σε συμπεράσματα περί αιτίας θανάτου, εγείρει ζητήματα ως προς την επάρκεια, τη μεθοδολογία και τη διαφάνεια της διερεύνησης.
Ιδιαίτερα ανησυχητικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η υποβάθμιση του περιστατικού, καθώς τα εμπλεκόμενα πρόσωπα αφέθηκαν ελεύθερα και αντιμετωπίζουν, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, απλώς κατηγορίες για οχληρία. Όταν τέτοια περιστατικά δεν αντιμετωπίζονται με τη δέουσα σοβαρότητα, καλλιεργείται η αίσθηση της ατιμωρησίας. Και η ατιμωρησία δεν πλήττει μόνο τα ζώα, πλήττει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστεί κάτι θεμελιώδες. Ο όρος «προστατευόμενο είδος» αποτελεί σαφή νομική έννοια, η οποία απορρέει από εθνικές και διεθνείς υποχρεώσεις του κράτους. Ένα προστατευόμενο είδος τελεί υπό ειδικό καθεστώς προστασίας επειδή η ύπαρξή του είναι κρίσιμη για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την ισορροπία των οικοσυστημάτων. Η προστασία του δεν επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια κανενός, ούτε και θεσπίστηκε για να ικανοποιεί φιλοζωικές ευαισθησίες αλλά επιβάλλεται από τον νόμο προκειμένου να διασφαλίζεται το δημόσιο συμφέρον και η βιωσιμότητα του φυσικού περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε!
Τέτοιες συμπεριφορές είναι απαράδεκτες σε κάθε περίπτωση και απέναντι σε κάθε έμβιο ον. Είτε πρόκειται για προστατευόμενο είδος, είτε για σκύλο, είτε για γάτα, η βάναυση μεταχείριση ζώων δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή σε μια κοινωνία που θέλει να αποκαλείται πολιτισμένη. Διότι μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο ανυπεράσπιστους, αποδέχεται σιωπηρά τη διάβρωση των ίδιων της των αξιών.
