«Όχι» Ανωτάτου σε Λούρα και Μουαΐμη για πρόσθετες αποζημιώσεις απο ΘΟΚ

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση που είχαν καταχωρίσει οι ηθοποιοί Σταύρος Λούρας και Γιώργος Μουαΐμης εναντίον του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ), επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών αναφορικά με τις αποζημιώσεις που τους είχαν επιδικαστεί για τον τερματισμό της εργοδότησής τους.

Οι δύο εφεσείοντες εργάζονταν ως ηθοποιοί στον ΘΟΚ με διαδοχικές ετήσιες συμβάσεις, οι οποίες ανανεώνονταν χωρίς διακοπή μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν ο οργανισμός αποφάσισε να μην προχωρήσει σε νέα ανανέωση των συμβολαίων τους. Ο Σταύρος Λούρας είχε προσληφθεί την 1η Οκτωβρίου 1996 και ο Γιώργος Μουαΐμης την 1η Οκτωβρίου 2001.

Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών είχε επιδικάσει στον Σταύρο Λούρα αποζημίωση ύψους 22.436 ευρώ και στον Γιώργο Μουαΐμη αποζημίωση 19.850 ευρώ. Οι δύο ηθοποιοί υποστήριξαν στην έφεσή τους ότι οι αποζημιώσεις έπρεπε να υπολογιστούν με βάση ολόκληρη την περίοδο υπηρεσίας τους από την ημερομηνία πρόσληψης και όχι μόνο από το 2003, όταν τέθηκε σε ισχύ ο περί Εργοδοτουμένων με Εργασία Ορισμένου Χρόνου Νόμος. Κατά την άποψή τους, οι συμβάσεις τους είχαν ουσιαστικά μετατραπεί σε συμβάσεις αορίστου χρόνου πολύ πριν από τη θέσπιση της συγκεκριμένης νομοθεσίας, γεγονός που θα οδηγούσε σε σημαντικά υψηλότερες αποζημιώσεις.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, εξετάζοντας τους λόγους έφεσης, έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο εφάρμοσε ορθά το ισχύον νομικό πλαίσιο. Στην απόφασή του ανέφερε ότι, πριν από την εφαρμογή του Νόμου 98(Ι)/2003, η σχέση των ηθοποιών με τον ΘΟΚ διέπετο από τους κανόνες του δημοσίου δικαίου και όχι του ιδιωτικού. Ως εκ τούτου, δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν αναδρομικά οι πρόνοιες που αφορούν τη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου διάρκειας.

Το Δικαστήριο επισήμανε ακόμη ότι ο Νόμος 98(Ι)/2003, ο οποίος ενσωμάτωσε στην κυπριακή έννομη τάξη την ευρωπαϊκή Οδηγία 1999/70/ΕΚ για την αποτροπή κατάχρησης διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, δεν διαθέτει αναδρομική ισχύ. Ως εκ τούτου, για τον υπολογισμό των αποζημιώσεων μπορούσε να ληφθεί υπόψη μόνο η περίοδος απασχόλησης μετά την έναρξη ισχύος του νόμου.

Απορρίπτοντας τους δύο βασικούς λόγους έφεσης, το Ανώτατο έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά υπολόγισε τις αποζημιώσεις με αφετηρία το 2003 και όχι την αρχική ημερομηνία πρόσληψης των εφεσειόντων. Παράλληλα, απέρριψε και τον ισχυρισμό περί ανεπαρκούς αιτιολόγησης της πρωτόδικης απόφασης, σημειώνοντας ότι αυτή ήταν πλήρως τεκμηριωμένη και στηριζόταν στη σχετική νομολογία και το εφαρμοστέο δίκαιο.

Καταλήγοντας, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε στο σύνολό της την πρωτόδικη κρίση και απέρριψε την έφεση των Σταύρου Λούρα και Γιώργου Μουαΐμη. Παράλληλα επιδίκασε έξοδα ύψους 2.400 ευρώ υπέρ του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και εναντίον των δύο εφεσειόντων.-