Ρίγη συγκίνησης: Ο αποχαιρετισμός του μαθητή Λοΐζου, στον Κυριάκο Κωνσταντίνου
Ο Λοΐζος μαθητής του Λανιτείου Γυμνασίου, αποχαιρέτησε με τον δικό του συγκινητικό τρόπο τον αγαπημένο του διευθυντή και άνθρωπο Κυριάκο Κωνσταντίνου.
Αυτούσια τα λόγια του:
Σήμερα… δεν αποχαιρετώ απλώς έναν διευθυντή.
Αποχαιρετώ τον κύριο Κυριάκο Κωνσταντίνου.
Έναν άνθρωπο που έγινε κομμάτι της ζωής μου.
Κάθε πρωί στεκόμουν στα σκαλιά και τον περίμενα. Και όταν τον έβλεπα να έρχεται… ένιωθα μια χαρά που δεν μπορώ να περιγράψω. Ήταν η στιγμή μας. Τον συνόδευα στο γραφείο του και μέσα σε εκείνα τα λίγα βήματα… ένιωθα ότι ανήκω κάπου.
Σήμερα στάθηκα στα ίδια σκαλιά…
και περίμενα.
Αλλά ο κύριος Κυριάκος Κωνσταντίνου δεν ήρθε.
Και εκεί κατάλαβα πόσο μεγάλο είναι το κενό που άφησε πίσω του.
Δεν ήταν απλώς ένας διευθυντής.
Ο κύριος Κωνσταντίνου ήταν ένας άνθρωπος που ήξερε να αγαπά. Που ήξερε να δίνει. Που ήξερε να στέκεται δίπλα μας όχι σαν Διεύθυντης… αλλά σαν δικός μας άνθρωπος.
Για εμένα… ήταν κάτι που δύσκολα εξηγείται με λέξεις.
Ήταν ασφάλεια. Ήταν δύναμη. Ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να θέλω να γίνομαι καλύτερος.
Και τώρα…
δεν μπορώ να φανταστώ το σχολείο χωρίς τον κύριο Κυριάκο Κωνσταντίνου.
Δεν μπορώ να φανταστώ τα σκαλιά χωρίς το χαμόγελό του.
Αλλά ξέρω ότι δεν χάθηκε.
Γιατί ο κύριος Κωνσταντίνου υπάρχει σε κάθε καλή πράξη που μας έμαθε. Σε κάθε αξία που μας άφησε. Σε κάθε παιδί που πίστεψε.
Και εγώ…
θα συνεχίσω να τον περιμένω.
Όχι πια στα σκαλιά…
αλλά μέσα στην καρδιά μου.
Καλό σας ταξίδι, κύριε Κυριάκο Κωνσταντίνου.
Σας ευχαριστώ… για όλα.
Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ.
Ο μαθητής σου Λοϊζος…
