Η Υφυπουργός Ειρήνη Πική τίμησε την Επέτειο της 1ης Απριλίου στον Δήμο Αραδίππου (φώτο)
H Υφυπουργός παρά τω Προέδρω κα Ειρήνη Πική, παρευρέθηκε χθες στο Δήμο Αραδίππου, για τους εορτασμούς της επετείου της 1ης Απριλίου, στον Ιερό Ναό Αποστόλου Λουκά, όπου απεύθυνε χαιρετισμό, για την μεγάλη Εθνική Επέτειο.
Όπως ανέφερε η Υφυπουρός στο χαιρετισμό της: “Στην ιστορική διαδρομή κάθε λαού, στην αδιάκοπη πορεία του προς την εθνική ολοκλήρωση, υπάρχουν στιγμές δόξας και μεγαλείου, στιγμές που χαράσσονται ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη και καθορίζουν την ίδια την ταυτότητά του.
Μια τέτοια ιστορική στιγμή υπήρξε για τον Ελληνισμό της Κύπρου η 1η του Απρίλη του 1955, το ξημέρωμα μιας ιστορικής περιόδου που αποτέλεσε φωτεινό φάρο για το σύνολο του ελληνικού έθνους, μια νέα χρυσή σελίδα στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία.
Η 1η Απριλίου ήταν η μέρα που ένας ολόκληρος λαός όρθωσε περήφανα το ανάστημά του και αποφάσισε να αρχίσει να διεκδικεί, να απαιτεί, και να αντιστέκεται.
Μια τέτοια ιστορική στιγμή υπήρξε για τον Ελληνισμό της Κύπρου η 1η του Απρίλη του 1955, το ξημέρωμα μιας ιστορικής περιόδου που αποτέλεσε φωτεινό φάρο για το σύνολο του ελληνικού έθνους, μια νέα χρυσή σελίδα στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία.
Η 1η Απριλίου ήταν η μέρα που ένας ολόκληρος λαός όρθωσε περήφανα το ανάστημά του και αποφάσισε να αρχίσει να διεκδικεί, να απαιτεί, και να αντιστέκεται.
Η 1η Απριλίου δεν αποτελεί μια μεμονωμένη ιστορική στιγμή. Αποτελεί προέκταση του 1821 και κρίκος στην αδιάκοπη προσπάθεια του Ελληνισμού για ελευθερία και εθνική ολοκλήρωση.
Τα ιδανικά και οι αξίες της Επανάστασης του ’21 βρίσκουν στην Κύπρο του 1955 μια νέα έκφραση, προσαρμοσμένη στις συνθήκες της εποχής, και συγκροτούν το πνευματικό θεμέλιο του αγώνα.
Η αποτίναξη του αποικιακού ζυγού και η ένταξη της Κύπρου στον εθνικό κορμό μετατρέπονται σε ισχυρά, ακατάβλητα αιτήματα — αιτήματα που αφυπνίζουν μια ολόκληρη κοινωνία, που μεταμορφώνουν τα νιάτα σε πρωταγωνιστές της ιστορίας και τις νέες γενιές σε φορείς θυσίας και ελευθερίας.
Τα ιδανικά και οι αξίες της Επανάστασης του ’21 βρίσκουν στην Κύπρο του 1955 μια νέα έκφραση, προσαρμοσμένη στις συνθήκες της εποχής, και συγκροτούν το πνευματικό θεμέλιο του αγώνα.
Η αποτίναξη του αποικιακού ζυγού και η ένταξη της Κύπρου στον εθνικό κορμό μετατρέπονται σε ισχυρά, ακατάβλητα αιτήματα — αιτήματα που αφυπνίζουν μια ολόκληρη κοινωνία, που μεταμορφώνουν τα νιάτα σε πρωταγωνιστές της ιστορίας και τις νέες γενιές σε φορείς θυσίας και ελευθερίας.
Ο πόθος για εθνική δικαίωση όμως δεν γεννήθηκε το 1955. Συνοδεύει τον κυπριακό ελληνισμό από την πρώτη στιγμή της αγγλικής παρουσίας στο νησί. Εκφράστηκε με επιμονή και αξιοπρέπεια μέσα από τα διαβήματα της Εκκλησίας και του λαού, κορυφώθηκε με την εξέγερση του 1931 και απέκτησε καθολική, παλλαϊκή νομιμοποίηση με το δημοψήφισμα του 1950.
Όταν πια είδαμε κι αποείδαμε:
με τα τηλεγραφήματα και τες πρεσβείες,
κλείσαμε τη μικρή μας ζωή σ’ ένα φάκελλο μικρό
που να χωράει στη φούχτα μιας μαθητριούλας,
στον προβολέα ενός ποδηλάτου,
στη ράχη ενός βιβλίου
και γράψαμε με κόκκινο μελάνι τη διεύθυνση:
Αξιότιμον Ελληνικόν Κυπριακόν λαόν,
Οδόν Ελευθερίας η θανάτου
Χωριά και πόλεις,
Κύπρον.
με τα τηλεγραφήματα και τες πρεσβείες,
κλείσαμε τη μικρή μας ζωή σ’ ένα φάκελλο μικρό
που να χωράει στη φούχτα μιας μαθητριούλας,
στον προβολέα ενός ποδηλάτου,
στη ράχη ενός βιβλίου
και γράψαμε με κόκκινο μελάνι τη διεύθυνση:
Αξιότιμον Ελληνικόν Κυπριακόν λαόν,
Οδόν Ελευθερίας η θανάτου
Χωριά και πόλεις,
Κύπρον.
Και μπήκαμε στον αγώνα μ’ένα χαμόγελο στα χείλη, με μια ψυχή αγέρωχη, με μια καρδιά φλογισμένη από πίστη στο Θεό.»
Αυτό που καθιστά τον Αγώνα της ΕΟΚΑ πραγματικά ανεπανάληπτο δεν είναι μόνο η τόλμη και η αυταπάρνηση των ένοπλων αγωνιστών, είναι, πάνω απ’ όλα η ομοψυχία ενός λαού που, υπερβαίνοντας τις επιμέρους διαφορές του, συσπειρώθηκε γύρω από έναν κοινό, αδιαπραγμάτευτο σκοπό.
Αυτό που καθιστά τον Αγώνα της ΕΟΚΑ πραγματικά ανεπανάληπτο δεν είναι μόνο η τόλμη και η αυταπάρνηση των ένοπλων αγωνιστών, είναι, πάνω απ’ όλα η ομοψυχία ενός λαού που, υπερβαίνοντας τις επιμέρους διαφορές του, συσπειρώθηκε γύρω από έναν κοινό, αδιαπραγμάτευτο σκοπό.
Αγωνίστηκε ο αντάρτης στα βουνά, αλλά δεν ήταν μόνος. Αγωνίστηκε ο ιερέας, που ευλόγησε τον όρκο και έκρυψε τα όπλα. Αγωνίστηκε ο δάσκαλος που άναψε τη σπίθα και μύησε τη νεολαία στα ιδανικά της ελευθερίας.
Αγωνίστηκε η μάνα, που γνώριζε — και σιωπούσε. Που δεν ρωτούσε, για να μη χρειαστεί να ξέρει, και δεν ήξερε, για να μη χρειαστεί να προδώσει. Αγωνίστηκε η νέα γυναίκα που προστάτευε και έκρυβε αγωνιστές, ο εργάτης που αρνήθηκε να υποταχθεί και να συνεργαστεί με τον κατακτητή, ο μαθητής που άφησε τα θρανία και μετέφερε μηνύματα και όπλα με κίνδυνο τη ζωή του.
Αγωνίστηκε η μάνα, που γνώριζε — και σιωπούσε. Που δεν ρωτούσε, για να μη χρειαστεί να ξέρει, και δεν ήξερε, για να μη χρειαστεί να προδώσει. Αγωνίστηκε η νέα γυναίκα που προστάτευε και έκρυβε αγωνιστές, ο εργάτης που αρνήθηκε να υποταχθεί και να συνεργαστεί με τον κατακτητή, ο μαθητής που άφησε τα θρανία και μετέφερε μηνύματα και όπλα με κίνδυνο τη ζωή του.
Με «προσταγή του Διγενή και ευχή του Μακαρίου», που υπήρξαν οι εμψυχωτές του λαού σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια, ο ελληνισμός της Κύπρου έγραψε για μια ακόμη φορά τη δική του ιστορία, στα μικρά του γόνατα, στις φυλακές, στα κρησφύγετα, στους δρόμους, μπροστά στην αδυσώπητη αγχόνη.
Έγραψε τη δική του ιστορία και πλήρωσε βαρύ το τίμημα. Νέοι άνδρες, με ολόκληρη ζωή μπροστά τους, βάδισαν με αξιοπρέπεια στην αγχόνη. Εκατοντάδες βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν. Κι όμως κανείς δε λύγισε.
«Η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας, είναι η απόφαση του θανάτου μας,
όταν υπάρχει κάποια διέξοδος, όταν μπορείς να τον αποφύγεις
και συ τον διαλέγεις, σαν τιμή και σαν χρέος για τους άλλους,
πιο πέρα από τις ανάγκες σου.
Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή του, νικάει και τον θάνατο.»
«Η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας, είναι η απόφαση του θανάτου μας,
όταν υπάρχει κάποια διέξοδος, όταν μπορείς να τον αποφύγεις
και συ τον διαλέγεις, σαν τιμή και σαν χρέος για τους άλλους,
πιο πέρα από τις ανάγκες σου.
Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή του, νικάει και τον θάνατο.»
Οι Έλληνες της Κύπρου αψηφούν τους αριθμούς και μπροστά στην υπεροπλία των κατακτητών αντιτάσσουν το σθένος και την αποφασιστικότητά τους να πολεμήσει και να θυσιαστεί για την ελευθερία του.
Ο Αυξεντίου γίνεται ολοκαύτωμα στον Μαχαιρά, ο Μάτσης θυσιάζεται στο Δίκωμο, ο Φώτης, ο Σαμάρας, ο Κάρυος, ο Δράκος, ο Παλληκαρίδης, ο Καραολής, αλλά και εδώ στην επαρχία της Λάρνακας ο αγωνιστής ποιητής της Λευτεριάς Μιχαλάκης Παρίδης, ο Σουρουκλής, ο Τουμάζος και ανάμεσά τους ο πιο μικρός σε ηλικία αγωνιστής της ΕΟΚΑ, ο επτάχρονος μαθητής Δημητράκης Δημητριάδης, ο οποίος φονεύεται στη διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης, γράφουν με τη θυσία τους μοναδικές σελίδες ηρωισμού, αυταπάρνησης και αγάπης για την πατρίδα.
Στην επαρχία της Λάρνακας, το ξεκίνημα της οργάνωσης του Αγώνα θα έχει αφετηρία τα χώματα της Αραδίππου, καθώς ένα βράδυ του 1954, έχοντας σύμμαχο το απόλυτο σκοτάδι, οι πρώτοι αγωνιστές αντάρτες της Λάρνακας ανταμώνουν στο ταπεινό παρεκκλήσι της Παναγίας των Αμπελιών.
Ο τομεάρχης Λάρνακας Γιώργος Λυκούργος μάς παραδίδει τη ζωντανή μαρτυρία εκείνης της νύχτας:
«Πρώτος στο παρεκκλήσι έφτασε ο ιερέας της Μητρόπολης πατήρ Βασίλειος, ο οποίος παρέμεινε κλεισμένος στο ιερό, υπό το φως ενός κεριού. Σε λίγο έφτασαν αθόρυβα και με κάθε μυστικότητα οι αγωνιστές… Όταν ήρθε και ο τελευταίος και δόθηκε το σύνθημα ότι όλα είναι εντάξει, ο ιερέας, έχοντας κλειστή την Ωραία Πύλη και τραβηγμένη την κουρτίνα, άρχισε να απαγγέλει με τη βροντερή φωνή του τον όρκο, πρόταση προς πρόταση… Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε όλους και προπαντός στον παπα-Βασίλειο, ο οποίος διέκοπτε την ανάγνωση, πνιγμένος από λυγμούς.»
«Πρώτος στο παρεκκλήσι έφτασε ο ιερέας της Μητρόπολης πατήρ Βασίλειος, ο οποίος παρέμεινε κλεισμένος στο ιερό, υπό το φως ενός κεριού. Σε λίγο έφτασαν αθόρυβα και με κάθε μυστικότητα οι αγωνιστές… Όταν ήρθε και ο τελευταίος και δόθηκε το σύνθημα ότι όλα είναι εντάξει, ο ιερέας, έχοντας κλειστή την Ωραία Πύλη και τραβηγμένη την κουρτίνα, άρχισε να απαγγέλει με τη βροντερή φωνή του τον όρκο, πρόταση προς πρόταση… Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε όλους και προπαντός στον παπα-Βασίλειο, ο οποίος διέκοπτε την ανάγνωση, πνιγμένος από λυγμούς.»
Διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές και νιώθει τη νύχτα εκείνη να ζωντανεύει. Βλέπει τα αμυδρά κεριά, ακούει τις βαριές αναπνοές, αισθάνεται τη συγκίνηση που μετατρέπεται σε αποφασιστικότητα. Εδώ στα χώματα της Αραδίππου δόθηκε ο όρκος. Από εδώ ξεκίνησε εκείνος ο υπέροχος αγώνας για ελευθερία.
Σύμφωνα με επίσημες πηγές, οι αγωνιστές και οι πολιτικοί κρατούμενοι της ΕΟΚΑ με καταγωγή την κωμόπολη της Αραδίππου ξεπερνούν τους 130. Αναντίλεκτα, πίσω από αυτόν τον αριθμό κρύβεται ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός αγνώστων — όλων εκείνων ανδρών και γυναικών που αγωνίστηκαν χωρίς να καταγραφούν, που συνέβαλαν χωρίς να ζητήσουν αναγνώριση. Σε αυτούς οφείλουμε ίσως την πιο βαθιά τιμή και σεβασμό.
Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια θα αγωνιστεί ο λαός μας για το πιο αγνό ιδανικό, την ελευθερία του, την αυτοδιάθεση και την Ένωση με την Ελλάδα.
Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια θα αγωνιστεί ο λαός μας για το πιο αγνό ιδανικό, την ελευθερία του, την αυτοδιάθεση και την Ένωση με την Ελλάδα.
Ο αγώνας και οι θυσίες του λαού μας είχαν ως αποτέλεσμα η Κύπρος μας να καταστεί ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ένα πολύτιμο κληροδότημα που διαφυλάσσουμε ως κόρη οφθαλμού.
Τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν, με το προδοτικό πραξικόπημα και τη βάρβαρη τουρκική εισβολή εκείνο το πικρό καλοκαίρι του 1974, θα λαβώσουν την πατρίδα μας με την πληγή να παραμένει εδώ και 52 χρόνια ανοικτή.
Ο
Ο
αγώνας για μια Κύπρο ελεύθερη και ενιαία, όπως την οραματίστηκαν οι αγνοί αγωνιστές της ΕΟΚΑ, όπως την οραματίστηκε η ηρωϊκή γενιά του 55-59 αντανακλά σε κάθε προσπάθεια που καταβάλλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για λύση του Κυπριακού.
Η γεωγραφία έταξε τη χώρα μας να βρίσκεται σε μια περιοχή ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας, με πολλές ευκαιρίες και προκλήσεις, όπως η κρίση που καλούμαστε να διαχειριστούμε σήμερα.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αξιοποιεί την ευρωπαϊκή της ιδιότητα, τις άριστες διπλωματικές σχέσεις με όλα τα γειτονικά κράτη και βεβαίως, τις συνέργειες που έχει αναπτύξει με διάφορα ευρωπαϊκά και τρίτα κράτη, βρισκόμενη πάντα ως μέρος της λύσης και ποτέ ως μέρος του προβλήματος. ώστε να διαχειριστεί την κατάσταση πιο αποτελεσματικά.
Αυτή η δυνατότητα δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής μας για ενδυνάμωση όλων των παραγόντων ισχύος της πατρίδας μας, εσωτερικών και εξωτερικών, στον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό.
Η στρατηγική μας υπηρετεί, πάνω απ΄όλα, την ύψιστη προτεραιότητά μας για απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας μας, εντός του συμφωνημένου πλαισίου, με σεβασμό στο διαπραγματευτικό κεκτημένο, στη βάση των αρχών, των αξιών και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γιατί μόνο έτσι μπορούν να νιώσουν δικαιωμένοι οι αγωνιστές του ηρωικού έπους του 1955-‘59 που σήμερα τιμούμε και μόνο έτσι θα μπορέσουμε και εμείς να τιμήσουμε κατά πως τους πρέπει τον αγώνα και τις θυσίες τους.”
