Από τους νέους δημοσιογράφους για το περιβάλλον του Περιφερειακού Λυκείου Λιβαδιών
Η εικόνα αποτυπώνει μια νεκρή θαλάσσια χελώνα ξεβρασμένη στην άμμο, ακίνητη και σιωπηλή, έξω από το νερό, που κάποτε ήταν το σπίτι της.
Η θάλασσα στέκεται λίγα μέτρα μακριά, όχι αδιάφορη, αλλά σαν να την έχει φέρει μέχρι εδώ επίτηδες, για να μας τη δείξει.
Συγκεκριμένα, φαίνεται πως το άψυχο σώμα της είναι το παράπονο/η απάντηση της θάλασσας για την αδιαφορία μας, αλλά και μία υπενθύμιση πως κάθε πράξη μας αφήνει ίχνη.
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.
Από εμάς, τους ανθρώπους, που σε ξεχάσαμε, σου ζητάμε συγγνώμη.
Για τα πλαστικά που έγιναν παγίδες, για τα δίχτυα που δεν έπρεπε ποτέ να σε αγγίξουν, για τα απόβλητα που έκαναν τη θάλασσά σου λιγότερο σπίτι και περισσότερο κίνδυνο.
Δεν σε προστατεύσαμε όπως σου άξιζε. Και τώρα, ξαπλωμένη στην άμμο, μας θυμίζεις κάτι απλό και αδιαπραγμάτευτο, πως η θάλασσα δεν μας ανήκει αλλά εμείς της ανήκουμε.
Σου ζητάμε λοιπόν μια τεράστια συγγνώμη όχι μόνο για το τέλος σου, αλλά και για όλα όσα δεν κάναμε, όσο ακόμα υπήρχε χρόνος να σε σώσουμε.
