«Μια διαδρομή μέσα στο “Ασανσέρ”: Ο Ανδρέας Μελέκκης μιλά για το έργο, τη σκηνοθεσία και τις συγκινήσεις που κρύβει»
Γράφει η Ειρήνη Αντωνίου
Λίγα τετραγωνικά μέτρα. Μια κλειστή πόρτα. Μερικά κουμπιά που φωτίζονται στο σκοτάδι. Το «Ασανσέρ» δεν είναι απλώς ένας χώρος μετακίνησης· είναι ένας τόπος αναμέτρησης. Εκεί όπου ο χρόνος επιβραδύνεται, οι μάσκες πέφτουν και οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με όσα αποφεύγουν να πουν.
Στη νέα του σκηνοθετική προσέγγιση, ο Ανδρέας Μελέκκης μετατρέπει τον ασφυκτικό αυτό χώρο σε πεδίο έντασης, αποκάλυψης και βαθιάς ενδοσκόπησης. Το «Ασανσέρ» γίνεται μια μεταφορά για την κοινωνία, για τις σχέσεις εξουσίας, για την αγωνία της ανόδου και τον φόβο της πτώσης. Κάθε στάση και μια αλήθεια· κάθε όροφος και μια δοκιμασία.
Με αφορμή την παράσταση, συνομιλούμε με τον σκηνοθέτη για τα σύμβολα του έργου, τις προκλήσεις της σκηνικής του απόδοσης και το τι τελικά σημαίνει να βρίσκεσαι «μεταξύ ορόφων» — εκεί όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα μπορούν να αλλάξουν.
Πως γεννήθηκε η ιδέα της παράστασης με κεντρικό χώρο ένα ασανσέρ;
Κατ’ αρχάς να πούμε ότι πρόκειται για ένα βραβευμένο έργο στον Εθνικό Διαγωνισμό Νέας Βουλγαρικής Κωμωδίας και θα ανεβεί στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος
“Ένα έργο – δύο ευρωπαϊκές πρεμιέρες” – η μία θα είναι η δική μας παράσταση στην Λάρνακα (και η δεύτερη στην πόλη Ραβέννα της Ιταλίας).
Η ιδέα της συγγραφέως (Ιγκλίκα Πέεβα) να τοποθετήσει τη δράση σ’ ένα ασανσέρ πέραν της πρωτοτυπίας, του συμβολισμού και του είδους του έργου ως σύγχρονη λυρική κωμωδία , υποβάλλει και νέες μεθόδους , μια διαφορετική τεχνοτροπία ως προς την πραγματοποίηση της παράστασης.
Τι συμβολίζει για εσάς το ασανσέρ στη σύγχρονη κοινωνία;
Το δικό μας ασανσέρ βρίσκεται σε μια υπό ανέγερση πολυτελή πολυκατοικία. Δεν κινείται και ο κεντρικός ήρωας του έργου που ζει από το εμπόριο εξαγορασμένων ψήφων για τις εκλογές το έχει κάνει προσωρινό γραφείο. Άνθρωποι μπαινοβγαίνουν, τυχαίες συναντήσεις, παρεξηγήσεις, οι σχέσεις δοκιμάζονται, σύγκρουση συμφερόντων, η ανθρώπινη ματαιοδοξία, μικρές και μεγάλες παγίδες της καθημερινότητας, η γλώσσα του χρήματος και το ασανσέρ μετατρέπεται σε μια μικρογραφία της κοινωνίας.
Η παράσταση μιλά για εξουσία, σχέσεις και «μικρές φυλακές». Ποιες είναι αυτές οι «φυλακές» σήμερα;
Φυλακή μπορεί να είναι η φτώχεια , η οικονομική εξάρτηση αλλά και η ασταμάτητη επιθυμία απόκτησης οφέλους και περισσότερων υλικών αγαθών. Η αναγκαστική συνύπαρξη όταν τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, η ανάγκη για έλεγχο και εξουσία, η ανθρώπινη ματαιοδοξία, η αγωνία της αναμονής, ο φόβος για το σήμερα και το αύριο και οτιδήποτε άλλο διαμορφώνει και δηλητηριάζει την ανθρώπινη ψυχή – μοναξιά, απομόνωση, κρίση αξιών κ.λπ.
Πόσο κοντά βρίσκεται το έργο στην κυπριακή / ελληνική πραγματικότητα;
Το έργο είναι οικουμενικό και πραγματεύεται παράλληλα θέματα για την Κύπρο αλλά και μια ευρύτερη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, με επίκεντρο τον σύγχρονο άνθρωπο. Για την Κύπρο αποκτά και μια συγκλονιστική επικαιρότητα λόγω των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών σε συνάρτηση με την δραστηριότητα του κεντρικού μας ήρωα που ασχολείται με το εμπόριο εξαγορασμένων ψήφων, αλλά και το κοινωνικό οικονομικό πλαίσιο που σκιαγραφείται στο έργο.
Τι θέλετε να νιώσει ο θεατής βγαίνοντας από την αίθουσα;
Να νιώσει ψυχική ανάταση, αισιοδοξία και να έχει δει την χαραμάδα – όχι της εξόδου, αλλά της συνειδητοποίησης.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη σκηνοθετική πρόκληση ενός έργου που εξελίσσεται σε τόσο κλειστό χώρο;
Η μεγαλύτερη σκηνοθετική πρόκληση είναι ακριβώς η διαφορετικότητα που απαιτεί το έργο και ο κλειστός χώρος μας υποχρεώνει ενεργοποιώντας την φαντασία μας να ανακαλύψουμε διαφορετικά εκφραστικά μέσα συγκριτικά με την μεγάλη σκηνή.
Πως δουλέψατε με τους ηθοποιούς ώστε να δημιουργηθεί ένταση σ’ έναν περιορισμένο σκηνικό χώρο;
Η επικοινωνία μεταξύ των ηθοποιών, ο λόγος να έχει ανάλογες εντάσεις με τον χώρο και η γλώσσα του σώματος είναι οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινηθήκαμε.
Τι ρόλο παίζουν η μουσική και τα σκηνικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας;
Η μουσική και τα σκηνικά διαδραματίζουν τον δικό τους ρόλο σε οποιανδήποτε παράσταση. Συγχρονίζονται με τον χώρο, τη δράση, τις ιδέες του έργου και με τους δικούς τους κώδικες συμβάλλουν στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Πως προέκυψε η συνεργασία με την συγκεκριμένη ομάδα ηθοποιών;
Οι ηθοποιοί της συγκεκριμένης παράστασης είναι συνεργάτες από προηγούμενες παραγωγές και με τους οποίους είχαμε άψογη συνεργασία και ανταποκρίνονταν στις απαιτήσεις των ρόλων του συγκεκριμένου έργου.
Τι φέρνει ο κάθε ηθοποιός στον ρόλο και στη συνολική δυναμική της παράστασης;
Ο κάθε ηθοποιός να φέρει το ταλέντο του, τον χαρακτήρα του, την διάθεση του για ομαδική συνεργασία ώστε να έχουμε ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της συγγραφέως και του θεατρικού κοινού.
Πόσο σημαντική είναι για εσάς η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές (μουσική, κοστούμια, σκηνικά);
Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι βασικά κομμάτια της παράστασης. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει παράσταση. Το θέατρο είναι συνθετική τέχνη – σύνθεση όλων των τεχνών . Οπότε είναι το ίδιο σημαντικοί όπως ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί κ.τ.λ.
Ποιο είναι το πιο δυνατό μήνυμα που θέλετε να περάσει;
Το έργο είναι πολυεπίπεδο οπότε και τα μηνύματα του μπορεί να ερμηνευθούν σε πολλά επίπεδα. Ουσιαστικά επιθυμούμε να περάσουν τα μηνύματα κοινωνικού χαρακτήρα αλλά και οι αξίες των ανθρώπινων σχέσεων και της αλήθειας.
Γιατί να έρθει κάποιος να δει αυτή την παράσταση;
Για να νιώσει μια ψυχική ανάταση, για να γελάσει αλλά και να προβληματιστεί. Να φύγει από το θέατρο αισιόδοξος αλλά και συνειδητοποιημένος.
Σε ποιο κοινό απευθύνεται περισσότερο;
Εννοείται ότι η παράσταση απευθύνεται σε ενήλικες αλλά και οι έφηβοι θα μπορούσαν με βάση της δικής τους αναζήτησης να επικοινωνήσουν με την παράσταση.
Πως βλέπετε τη θεατρική σκηνή στην Κύπρο σήμερα;
Η θεατρική σκηνή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνία. Δεν λειτουργεί αυτόνομα και ανεξάρτητα. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας με όλα τα συνεπακόλουθα.
Τι ονειρεύεστε για τις επόμενες δουλειές σας;
Όνειρό μου είναι να δω το θέατρο ελεύθερο χωρίς εξαρτήσεις και να μπορούν οι άνθρωποι του θεάτρου να δημιουργούν ελεύθερα…..
Αν η παράσταση ήταν συναίσθημα ποιο θα ήταν;
Αισιοδοξία και αυτογνωσία.
Τι σας φοβίζει περισσότερο ως δημιουργό;
Η αδιαφορία του κράτους, αλλά και του κόσμου γενικά για τον πολιτισμό….
Τι σας συγκινεί περισσότερο στο θέατρο;
Η δημιουργική διαδικασία και η ζωντανή επικοινωνία με τον θεατή – η μαγεία της θεατρικής τέχνης.
Αν μπαίνατε εσείς στο ασανσέρ του έργου τι θα θέλατε να συμβεί;
Να αποκαλύψω το τι συμβαίνει σ’ αυτή την κρύπτη – εμπόριο εξαγορασμένων ψήφων , την διαπλοκή και την διαφθορά, τις άδικες οικονομικές ανισότητες και να προβάλω τον πόνο των φτωχών και ξεχασμένων ανθρώπων.
Για την συγγραφέα μας τι έχουμε να πούμε;
Η Ιγκλίκα Πέεβα είναι θεατρική συγγραφέας, ποιήτρια και δημοσιογράφος από τη Βουλγαρία, συγγραφέας του θεατρικού έργου “Το Ασανσέρ”.Η δημιουργική της πορεία διατρέχει τη θεατρική, λογοτεχνική και δημοσιογραφική σκηνή με αφοσίωση και ευαισθησία. Η Ιγκλίκα Πέεβα είναι Ιδρύτρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Παιδικού-Νεανικού Θεατρικού Εργαστηρίου “Artistissimo” στη Ρούσε (Βουλγαρία) και Ιδρύτρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Ποιητικού Θεάτρου Ρούσε.
Η γραφή της διακρίνεται από ποιητικό ρεαλισμό, βαθιά ανθρωπιά και θεατρική ένταση – ένα ύφος που συνδυάζει τον στοχασμό με τη συγκίνηση και την αλήθεια.
Και για να ενημερώσουμε το κόσμο μας για τις παραστάσεις;
Η πρεμιέρα του έργου θα δοθεί το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου ώρα 7.00 μ.μ. στον χώρο του Θεατρικού Εργαστηρίου της Μόνικας Μελέκη (οδός Έκτορος 6, Λάρνακα – περιοχή Πρόδρομος).
Παραστάσεις: 1, 7, 8, 14, 15 και 21 Μαρτίου 2026
Ώρα: 7.00 μ.μ.
Κλείνοντας τη συζήτησή μας, το «Ασανσέρ» δεν μοιάζει πια απλώς με ένας σκηνικός χώρος, αλλά με μια εμπειρία που συνεχίζει να κινείται μέσα μας, ακόμη κι όταν πέφτει η αυλαία. Ο Ανδρέας Μελέκκης μας υπενθυμίζει πως οι πιο ουσιαστικές διαδρομές δεν είναι αυτές που μας ανεβάζουν ή μας κατεβάζουν έναν όροφο, αλλά εκείνες που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας.
Ίσως τελικά το πιο σημαντικό ερώτημα που αφήνει η παράσταση να αιωρείται δεν είναι σε ποιον όροφο βρισκόμαστε, αλλά αν έχουμε το θάρρος να πατήσουμε το κουμπί της αλήθειας. Και αυτό είναι ένα ερώτημα που ο καθένας καλείται να απαντήσει μόνος του, έξω από τον κλειστό χώρο της σκηνής, μέσα στην ανοιχτή σκηνή της ζωής.
Αγαπημένε μου Ανδρέα κλείνοντας σου εύχομαι η πρεμιέρα του «Ασανσέρ» να είναι η αρχή μιας νέας πετυχημένης διαδρομής. Κάθε «όροφος» να γεμίζει με συγκίνηση, ένταση και αυθεντικό χειροκρότημα, και κάθε παράσταση να βρίσκει τον δρόμο της κατευθείαν στις καρδιές των θεατών. Καλή επιτυχία σε εσένα, αλλά και σε όλους τους συντελεστές με μια γεμάτη αίθουσα, δημιουργική ενέργεια και μια πρεμιέρα αντάξια του οράματός σας.
