Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ενοχλεί και μετά από 69 χρόνια (φώτο)
Ακόμη και 69 χρόνια μετά τον άνανδρο απαγχονισμό του από τους Άγγλους δυνάστες, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης συνεχίζει να ενοχλεί! Σε βαθμό που οι αρχές του Σταδίου «Στάμφορντ Μπριτζ» στο Λονδίνο, με οδηγίες της ΟΥΕΦΑ, απαίτησαν να κατέβει ένα πανό με τη φωτογραφία του Ευαγόρα Παλληκαρίδη που είχαν αναρτήσει στις εξέδρες οι οπαδοί της Πάφος FC.
Το παράδοξο, παράλογο και άκρως προκλητικό από τη συμπεριφορά των Άγγλων και της ΟΥΕΦΑ, είναι ότι απαίτησαν κατέβει ένα πανό με τη φωτογραφία του ήρωα που είναι στο επίσημο έμβλημα της ομάδας! Κάτι που δεν έγινε σε κανένα από τα προηγούμενα ματς της πρωταθλήτριας Κύπρου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Ο Ευαγόρας Παληκαρίδης, αποτελεί, αγκάθι για τους Άγγλους, ακόμη και επτά δεκαετίες μετά τον θάνατό του! Όταν η Ελισάβετ στέφθηκε βασίλισσα τον Ιούνιο του 1953, ο 15χρονος τότε μαθητής του Γυμνασίου Πάφου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ανέβηκε στον ιστό στην Πλατεία της 28ης Οκτωβρίου στην Πάφο και κατέβασε τη βρετανική σημαία υπό τα χειροκροτήματα του πλήθους.
Στα 17 του χρόνια ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ, συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1957 και καταδικάστηκε σε θάνατο σε μια δίκη – παρωδία. Υποβλήθηκε σε φρικτά κι απάνθρωπα βασανιστήρια, τα οποία καταγγέλθηκαν, αλλά δεν λήφθηκαν ποτέ υπόψη.
Συγχωριανοί και οι δικηγόροι του Ευαγόρα Παληκαρίδη υπέβαλαν αίτημα στη βασίλισσα της Αγγλίας για απονομή χάριτος στον 18χρονο μαθητή, αλλά η Ελισάβετ δεν μπήκε στον κόπο ούτε να απαντήσει! Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957, σε ηλικία μόλις 18 ετών και πέρασε στο Πάνθεον των Ηρώων του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Ενδεικτικό του χαρακτήρα και της αφοσίωσης του στα ιδεώδη της πατρίδας του, την περίοδο εκείνη, είναι το τελευταίο γράμμα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Έγραψε μεταξύ άλλων: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο. Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».
